پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان میکند که الله سبحانه وتعالی فرموده است که: ظلم را بر خودش حرام نموده و ظلم را در میان بندگانش نیز حرام کرده است، پس کسی به کسی ستم نورزد. و اینکه همهٔ خلق از راه حق گمراهند مگر با هدایت الله و توفیق او؛ و هرکس راه حق را از الله بخواهد، به او توفیق داده و هدایتش میکند. و اینکه بندگان همه فقیرند و در همهٔ نیازهایشان محتاج الله هستند و هرکس از الله بخواهد، نیازش را برآورده نموده و او را کفایت میکند. و آنان روز و شب گناه میکنند و چون بنده خواهان مغفرت شود، الله تعالی میپوشاند و میبخشد و درمیگذرد. و آنان نمیتوانند به الله زیانی برسانند یا به او سودی برسانند. و اگر آنان همگی دل متقیترین شخص را داشته باشند این تقوایشان چیزی به ملک و پادشاهی الله اضافه نخواهد کرد. و اگر همگی دل فاجرترین انسان را داشته باشند، این فجور و بدکاریشان چیزی از ملک الله کم نمیکند؛ زیرا همهٔ آنان ضعیف و فقیر و نیازمند به الله هستند و در همه حال و هر زمان و مکانی به او محتاجند و او بینیاز مطلق است. و اگر همهٔ آنها – انسانها و جنیان، اولین و آخرینشان – در جایی بایستند و از الله بخواهند و او به همهٔ آنها خواستهیشان را عطا کند، این از آنچه نزد الله است چیزی کم نمیکند همانند سوزنی که در دریا فرو رود و سپس بیرون آید که چیزی از دریا کم نخواهد شد؛ و این به سبب کمال بینیازی او سبحانه وتعالی است. و الله سبحانه وتعالی اعمال بندگانش را حفظ کرده و ثبت میکند، سپس در روز قیامت جزای آنها را به تمام و کمال خواهد داد، پس هرکه جزای عملش را خیر یافت، الله را برای توفیق طاعتش حمد گوید و کسی که جزای عملش را جز آن یافت کسی را ملامت نکند مگر نفس امارهاش که او را به این زیان و خسران کشانده است.