ابن مسعود رضی الله عنه به ما خبر می دهد که پیامبر صلی الله علیه وسلم خطبه حاجت را به آنها آموزش داد که در ابتدای سخنان و قبل از حاجت گفته می شود، مانند خطبه نکاح، وخطبه جمعه و غیره. این خطبه دارای معانی بزرگی كه بيانگر اينكه الله متعال مستحق تمام انواع حمد است، ویاری خواستن از او كه ذات یگانه که شریک ندارد، پنهان کردن گناهان و غلبه بر آنها، پناه بردن به او از همه بدی ها؛ بدی های نفس و غیره. سپس پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر داد که هدایت در دست الله است، هر كه را هدايت نمود، گمراه نخواهد شد و هر كه را گمراه نمود، برای او هدایت کننده نیست. سپس گواهی توحید را ذکر نمود و اینکه نیست معبود بر حق جز الله متعال، و گواهی رسالت که محمد صلی الله علیه وسلم بنده الله و رسول اوست. و این خطبه را با این سه آیات پایان داد که مشتمل بر امر به تقوای الله ـ جل جلاله ـ است با انجام اوامر و دوری از نواهی او برای کسب رضای الله متعال، و پاداش كسانى كه آن را انجام مى دهند، اصلاح كردار و گفتار، كفاره بدی ها، آمرزش گناهان، زندگى خوب در دنيا و رستگارى در روز قیامت است.