Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) баён фармуданд, ки бузургтарин сабабҳои ворид шудан ба биҳишт, ду сабаб аст: Тарс аз Аллоҳ ва ахлоқи неку. Тарс аз Аллоҳ: яъне инки миёни худ ва азоби Аллоҳ бо анҷоми фармудаҳо ва дурӣ аз манъкардаҳои Ӯ Таъоло монеа ва парда бисозӣ. Ахлоқи нек: бо анҷоми амали неку кушодарӯйи ва озор нарасонидан ба дигарон ба даст меояд. Бузургтарин омилҳои ворид шудан ба дӯзах ду сабаб аст: Забон ва шармгоҳ. Нигоҳ доштани забон аз маъсият, ба монанди: дуруғ гуфтан, ғайбат кардан, суханчинӣ ва ғайра. Нигоҳ доштани шармгоҳи аз маъсият, ба монанди : зино, ливота ва ғайра.

• Ворид шудани ба ҷаннат омилҳое дорад, ки бархе марбут ба Аллоҳ Таъолост, аз ҷумла тарс аз Ӯ Таъоло ва бархеи дигар марбут ба мардум, аз ҷумла ахлоқ ва одоби нек.
• Забон барои инсон бисёр хатарнок ва яке аз сабабҳои ворид кардани ӯ ба ҷаҳаннам аст.
• Хатари шаҳват ва амалҳои ношоиста бар инсон ва инки он аз бештарин сабабҳои ворид шудан ба дӯзах аст.

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Фиқҳи ахлоқ
4. Ахлоқи писандида
5. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Имониёт ва пандҳо
4. Сифатҳои биҳишт ва дӯзах
5. Ҳадис

• Ба дурустӣ, он чи мардум аз панди паёмбарони пешин дарёфтаанд, ин аст: "Ҳар гоҳ шарм накардӣ, пас ҳар чи мехоҳӣ бикун»". [Шарму ҳаё дар ҳамаи шариатҳои осмонӣ писандида ва мавриди ситоиш будааст. Яъне, агар шарму ҳаё надошта бошӣ, ки туро а...
• Ба дурустӣ, он чи мардум аз панди паёмбарони пешин дарёфтаанд, ин аст: "Ҳар гоҳ шарм накардӣ, пас ҳар чи мехоҳӣ бикун»". [Шарму ҳаё дар ҳамаи шариатҳои осмонӣ писандида ва мавриди ситоиш будааст. Яъне, агар шарму ҳаё надошта бошӣ, ки туро а...
• Парвардигор бандаи парҳезгор, сарватманд ва ниҳон (касе, ки амалҳояш барои дар пеши чашми мардум нест)-ро дӯст медорад
• Ҳар кӣ ба мардум раҳм намекунад, Аллоҳ Таоло ба ӯ раҳм намекунад