Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) Собит ибни Қайсро наёфт ва дар борааш пурсид. Марде гуфт: Ман хабарашро ва сабаби ғоиб буданашро барои шумо меорам. Пас ба хонааш рафт ва дид, ки сарашро поин андохта ва ғамгин нишастааст. Аз ӯ пурсид, ки туро чӣ шудааст? Собит ҳам шарре, ки гирифтораш шуда будро ба ӯ гуфт, зеро ӯ садояшро аз садои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) болотар мебурд ва Аллоҳ Таъоло касеро, ки чунин кунад, таҳдид кардааст, ки амалашро ботил мекунад ва ӯ аз аҳли дӯзах аст. Он мард ба сӯи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баргашт ва инро барояш гуфт. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ӯро амр кард, ки ба назди Собит баргардад ва ӯро башорат диҳад, ки аз аҳли дӯзах нест, балки аз аҳли биҳишт аст. Зеро ӯ чунин офарида шудааст, ки овози баланд дорад ва ӯ хатиби Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва ансор буд.

• Баёни фазилати Собит ибни Қайс (разияллоҳу анҳу) ва ин ки ӯ аз аҳли биҳишт аст.
• Ғамхории Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нисбат ба саҳобагон ва пурсидан аз аҳволашон.
• Тарси саҳобагон (разияллоҳу анҳум) ва бими онон аз ин ки амалҳояшон нобуд шавад.
• Дар гуфтор бо Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳоли зиндагияш бо одоб будан ва поин овардани овозҳо дар ҳоли шунидани суннаташ баъд аз вафоташ, воҷиб аст.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Саҳоба
4. Фазилати саҳоба (Худованд аз онҳо розӣ бод)
5. Ҳадис

• Шуморо ба тақвои Аллоҳ ва гӯш супурдан ва итоат кардан амр мекунам, ҳатто агар (амиратон) бардаи ҳабашӣ бошад. Баъд аз ман ихтилофи шадиде хоҳед дид, пас ба суннати ман ва суннати халифаҳои рошидини ҳидоятёфта чанг бизанед...
• Шуморо ба тақвои Аллоҳ Таъоло ва гӯш кардан ва итоат кардан (-и фармонраво) васият мекунам, ҳарчанд бардае бар шумо ҳукмрон шавад. Ҳар ки баъд аз ман зинда монад, ихтилофоти бисёре хоҳад дид. Пас, бар шумо лозим аст аз суннати ман ва суннат...
• Бидонед ман ба даргоҳи Аллоҳ бароат ҷустаам, ки аз миёни шумо халиле (дӯсте) дошта бошам, зеро Аллоҳ таоло маро халили худ гардонидааст, чунончи Иброҳимро халили худ гардонида буд...