Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ба асҳоби худ мавъизаи балиғе карданд, ки дилҳоро ба тарсу ҳарос ва ашкро ба чашмонашон овард. Пас чун муболиға ва умқи мавъизаи Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод)-ро диданд, гуфтанд: Эй Расули Аллоҳ (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод), гӯё ин хутбаи видоъ аст, пас аз ӯ васияте хостанд, ки баъд аз ишон ба он пойбанд бошанд. Фармуданд: Шуморо тавсия медиҳам, ки аз Аллоҳ Таъоло бо анҷом додани фарзҳояш ва тарк кардани муҳаррамоташ битарсед. Шунидан ва итоат кардан, яъне ба ҳокимон, ҳатто агар бардае ба иморати шумо ё ба вилояти шумо расид, яъне, камтарин мардум ҳокими шумо шуд аз ӯ итоат кунед ва аз тарси барангехтани фитна аз итоати ӯ сар натобед, зеро ҳар ки аз шумо зинда бимонад ихтилофи зиёдеро хоҳад дид. Сипас роҳи раҳоӣ аз ин ихтилофро ба онҳо фаҳмонд, ки он ҳам тамассук ба суннати худ ва суннати халифаҳои ҳидоятёфтааш баъд аз ӯ, монанди Абубакри Сиддиқ, Умар ибни Хаттоб, Усмон ибни Аффон ва Алӣ ибни Абўтолиб (Худованд аз онҳо розӣ бод) ва гирифтани он бо дандонҳо аст. Ва мақсад аз ин мисол ҷиддият дар риояи суннат ва пойбандӣ ба он аст. Ононро аз корҳои навпайдо ва тозасохта дар дин ҳушдор дод, зеро ҳар бидъат гумроҳӣ аст.

• Аҳамияти пойбандӣ ба Суннат ва пайравӣ аз он.
• Таваҷҷуҳ ба мавъиза ва нарм кардани дилҳо (бо мавъиза).
• Фармони пайравӣ аз чаҳор халифаи рошиди ҳидоятёфта баъд аз ӯ, яъне Абубакр, Умар, Усмон ва Алӣ, (Худованд аз онҳо розӣ бод).
• Наҳйи аз бидъаткорӣ дар дин ва ин ки ҳар бидъат гумроҳӣ аст.
• Шунидан ва итоат кардани ҳар касе, ки сардории мусалмононро бар уҳда гирифтааст, дар ғайри гуноҳ.
• Аҳамияти тақвои Аллоҳ Таъоло дар ҳама ҳолатҳо ва замонҳо.
• Ихтилоф дар ин уммат рӯй медиҳад ва ҳангоми рӯй додани ихтилоф, баргаштан ба суннати Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ва суннати халифаҳои рошидин лозим аст.

1. Асосӣ
2. Ҳадис ва илмҳои он
3. Бахшҳои умумӣ дар суннат
4. Аҳамияти суннат ва манзилати он
5. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Саҳоба
4. Фазилати саҳоба (Худованд аз онҳо розӣ бод)
5. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Даъват ва ҳисба
3. Сиёсати шаръӣ
4. Ҳаққи имом (ҳоким) дар баробари раъият
5. Ҳадис

• Огоҳ бошед, ки чи басо ҳадиси ман ба марде бирасад ва ӯ дар ҳоле ки бар тахту такягоҳи худ такя задааст бигӯяд: миёни ману шумо китоби Аллоҳ аст...
• Ба назди ӯ баргард ва бигӯ, ки ту аз аҳли дӯзах нестӣ, балки аз аҳли биҳишт ҳастӣ
• Шуморо ба тақвои Аллоҳ Таъоло ва гӯш кардан ва итоат кардан (-и фармонраво) васият мекунам, ҳарчанд бардае бар шумо ҳукмрон шавад. Ҳар ки баъд аз ман зинда монад, ихтилофоти бисёре хоҳад дид. Пас, бар шумо лозим аст аз суннати ман ва суннат...
• Аз ман ба дигарон, агарчи як оят ҳам бошад, бирасонед. Эроде барои шумо нест агар дар мавриди Бани Исроил нақл ва сухан мегӯед, ва ҳар касе қасдан бар ман дурӯғ бандад, ҷойгоҳи худро дар дӯзах омода созад...