Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар доданд, ки дар охири умматаш одамоне пайдо мешаванд, ки дурӯғ мебанданд ва чизҳое мегӯянд, ки касе пеш аз онон нагуфтааст ва ҳадисҳои дурӯғин ва сохтаро нақл мекунанд. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) моро амр намуданд, ки аз онон дурӣ кунем ва бо онон ҳамнишин нашавем ва ба суханонашон гӯш надиҳем. Мабодо ин гапи бофта ва дурӯғ дар зеҳни мардум ҷой гирад ва мо аз он халос шуда натавонем.

• Дар он яке аз нишонаҳои нубувват мавҷуд аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз он чи дар умматашон рух хоҳад дод, хабар доданд ва ҳамон гуна ки хабар доданд, рух дод.
• Дур будан аз касе, ки бар Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва бар Ислом дурӯғ мебандад ва ба дурӯғи онон гӯш накардан.
• Ҳушдор дар бораи қабули ҳадисҳо ё нашри он, магар баъд аз итмиънон ҳосил кардан дар бораи саҳеҳ будани ҳадис ва субути он.

1. Асосӣ
2. Ҳадис ва илмҳои он
3. Бахшҳои умумӣ дар суннат
4. Аҳамияти суннат ва манзилати он
5. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба рӯзи қиёмат
4. Зиндагии барзах
5. Ҳадис

• Шуморо ба тақвои Аллоҳ ва гӯш супурдан ва итоат кардан амр мекунам, ҳатто агар (амиратон) бардаи ҳабашӣ бошад. Баъд аз ман ихтилофи шадиде хоҳед дид, пас ба суннати ман ва суннати халифаҳои рошидини ҳидоятёфта чанг бизанед...
• Қиёмат барпо намешавад, то онки шумо бо яҳудиён меҷангед, ҳатто санге, ки яҳудӣ пушти он пинҳон шудааст мегӯяд: эй мусалмон! Ин яҳудӣ аст пушти ман пинҳон шудааст, ӯро бикуш...
• Бинавис, савганд ба зоте, ки ҷонам дар дасти Ӯст, аз ин ҷуз ҳақиқат чизе намебарояд
• Шуморо ба тақвои Аллоҳ Таъоло ва гӯш кардан ва итоат кардан (-и фармонраво) васият мекунам, ҳарчанд бардае бар шумо ҳукмрон шавад. Ҳар ки баъд аз ман зинда монад, ихтилофоти бисёре хоҳад дид. Пас, бар шумо лозим аст аз суннати ман ва суннат...