Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) дастур медиҳад, ки ҳарчи аз номи ӯ расонида мешавад бояд аз Қуръон ва Суннат бошад, агарчи андаке бошад, ба монанди ояте аз Қуръон ё ҳадисе аз фармудаҳои ӯ (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод), ба ин шарт, ки ҳар касе онро ба мардум мерасонад худ онро фаро гирифта ба дарки маънои он бирасад. Сипас Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) баён намуданд, ки нақли қавл аз Бани Исроил ва воқеаҳое, ки болои онҳо омадааст, ба гунае, ки мухолиф бо шариати мо нест, ишколе надорад. Сипас Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ҳушдор доданд, ки аз номи ӯ дурӯғ нагӯянд ва ҳар касе дониста бар ӯ дуруғе нисбат диҳад, ҷойгоҳашро дар дӯзах омода сохтааст.

• Ташвиқу тарғиб барои расонидани шариати Худовандӣ ва инки инсон ончиро фаро гирифта дарк намудааст бояд ба дигарон бирасонад, агарчи андак ва кам бошад.
• Барои ибодат ва тарзи дурусти таблиғи шариати Худовандӣ бояд илми шаръиро фаро гирифт.
• Пеш аз нашри ҳадис бояд саҳеҳ будани он дониста шавад, то аз дучор шудан ба ин таҳдиди сахт, ки Паёмбари Худо гуфтаанд, ҷилавгирӣ шавад.
• Ташвиқ ба садоқат дар гуфтор ва эҳтиёт дар нақли ҳадис, то дучори дурӯғгӯӣ нагардад, ба вижа дар шариати Худовандӣ.