Баъзе аз саҳобагони фақир, вазъияти худро ба Паёмбари Худо (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шикоят карданд ва гуфтанд, ки мо наметавонем мисли бародарони сарватмандамон бо мол садақа диҳем, то подоши зиёде ба даст орем ва кори нек анҷом диҳем. Онҳо намоз мехонанд, чунон ки мо мехонем, рӯза медоранд, чунон ки мо рӯза медорем, аммо бо молу амволи зиёдатии худ садақа медиҳанд, аммо мо чунин тавон надорем. Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онҳоро ба садақаҳое роҳнамоӣ кард, ки тавон доранд. Паёмбар гуфт: Оё Худо барои шумо он чизеро, ки садақа мекунед, бар зидди нафси худ қарор надодааст?! Пас, “Субҳоналлоҳ” гуфтанатон барои шумо садақа аст, ҳамчунин “Аллоҳу Акбар”, “Алҳамдулиллоҳ” ва “Ло илаҳа иллаллоҳ” гуфтан ҳама садақа ҳастанд. Амр ба маъруф ва наҳйи аз мункар низ садақа аст, ҳатто дар вақти муошират бо ҳамсаратон ҳам садақа ҳаст. Онҳо таъаҷҷуб карданд ва гуфтанд: "Эй Расули Худо, оё касе метавонад шаҳваташро бароварда созад ва барои он аҷру савоб дошта бошад?!" Фармуданд: "Оё фикр мекунед, агар онро дар ҳаром, мисли зино ё ғайра сарф кунад, оё бар ӯ гуноҳ аст? Ҳамин тавр, агар онро дар ҳалол сарф кунад, барои ӯ подош аст".

• Рақобати саҳобаҳо дар анҷоми корҳои нек ва кӯшиши онҳо дар ба даст овардани аҷру фазли бузург аз ҷониби Аллоҳ Таъоло.
• Бисёр будани роҳҳои анҷоми корҳои нек ва он ки ҳар амале, ки мусалмон бо нияти нек ва қасди хуб анҷом медиҳад, аз корҳои хайр ба шумор меравад.
• Осонӣ дар Ислом: Ҳар як мусалмон коре пайдо мекунад, ки тавассути он ба Худо итоат кунад.
• Нававӣ мегӯяд: Дар ин (ҳадис) далеле ҳаст бар он ки корҳои мубоҳ бо нияти содиқона ба итоат ва ибодат табдил меёбанд. Пас, ҳамбистарӣ бо ҳамсар ибодат мешавад, агар ният дошта бошад, ки барои адои ҳаққи ҳамсар мувофиқи фармудаи Худо муоширати нек мекунад, ё ин ки талаби фарзанди солеҳ, покдоман нигоҳ доштани худ ё ҳамсар, дур кардани ҳарду аз нигоҳ ба ҳаром, ё фикр кардан ва орзӯи он, ё ҳар мақсади неки дигаре.
• Зикри масал ва қиёс, барои он аст, ки маъно равшантар ва таъсиргузортар дар дили шунаванда бошад.

1. Асосӣ
2. Фиқҳ ва усули фиқҳ
3. Фиқҳи ибодот
4. Закот
5. Садақаи мустаҳаб
6. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Фазоил
4. Фазоили зикр
5. Ҳадис

• Он шайтоне аст, ки номаш Хинзаб аст, пас ҳар вақт эҳсосаш кардӣ, аз ӯ ба Аллоҳ паноҳ бибар (Аъузу биллоҳ бигӯ) ва се бор ба тарафи чапат туф бикун...
• Банда гуноҳ мекунад ва сипас мегӯяд: Парвардигоро! гуноҳони маро биёмурз
• Забонатро ҳамеша бо зикри Аллоҳ тар нигаҳдор
• Ҳар гоҳ муаззин гуфт: Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар ва яке аз шумо (дар посухаш) гуфт: Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар