شماری از مردم فقیر صحابه از وضعیت و فقر خود برای رسول الله صلی الله علیه وسلم شکایت نمودند، که ایشان نمی توانند اموال را صدقه بدهند، تا مانند برادران ثروتمند شان اجر و پاداش را دریافتند و در این زمینه از ما سبقت گرفتند؛ آنها مانند ما نماز می خوانند، و روزه می گیرند، و با اموال افزون بر نیازشان صدقه می دهند و ما صدقه داده نمی توانیم. رسول الله صلی الله علیه وسلم به آنچه که صدقه داده می توانستند رهنمایی نمود و فرمودند: آیا الله متعال آنچه را که برای خود صدقه می دهید به شما نداده است؟! پس گفتن شما: (سبحان الله) یعنی در هر تسبیح صدقه، و همچنان گفتن: (الله اکبر) یعنی در هر تکبیر صدقه، و همچنان گفتن: (الحمدلله) یعنی در هر تحمید صدقه، و گفتن: (لا إله إلا الله) یعنی در هر تهلیل صدقه است، و در امر به معروف صدقه است و نهی از منکر صدقه است؛ بلکه در آمیزش با همسر خود صدقه محسوب می شود. صحابه با شنیدن این سخن گفتند: ای رسول الله، آیا اگر یکی از ما شهوتش را برآورده کند، برای او اجر و پاداش دارد؟! رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: آیا اگر شهوتش را از راه حرام برآورده كرد و مرتکب زنا شد گنهکار نمی شود؟ پس بنابر این اگر آن را از راه حلال برآورده نماید، اجر و پاداش دارد.