Ubade ibn Samiti (Allahu qoftë i kënaqur me të!), i cili ishte ndër pjesëmarrësit në betejën e madhe të Bedrit dhe ishte udhëheqësi i popullit të tij, që doli përpara për të dhënë besën për mbështetjen e të Dërguarit të Allahut ﷺ në natën e Akabesë në Mina, - kur i Dërguari i Allahut ishte në Mekë para se të emigronte në Medinë - njoftoi se Profeti ﷺ ishte i ulur mes shokëve të tij dhe u kërkoi atyre t'i jepnin besën për disa çështje: Së pari: të mos i shoqërojnë Allahut asgjë në adhurim, pavarësisht sa e vogël qoftë ajo. Së dyti: të mos vjedhin. Së treti: të mos bëjnë zina (kurvëri). Së katërti: të mos i vrasin fëmijët e tyre; as djemtë nga frika e varfërisë dhe as vajzat nga frika e turpit. Së pesti: të mos bëni shpifje në moralin e njëri-tjetrit. Së gjashti: të mos e kundërshtojnë Profetin ﷺ kur bëhet fjalë për atë që është e drejtë dhe urdhërim për të mirë. Kushdo që mbetet i palëkundur në këtë besë dhe i përmbahet asaj, shpërblimi i tij është tek Allahu. Sa u përket atyre që kryejnë ndonjë nga gjërat e përmendura, përveç shirkut , dhe ndëshkohen për to në këtë botë, përmes dënimit të përcaktuar fetar (ar. hadd), kjo shërben si shlyerje (kefaret) për të dhe mëkati i tij fshihet. Megjithatë, kushdo që kryen ndonjë prej këtyre veprave dhe Allahu ia mbulon atë, çështja e tij i mbetet Allahut; Ai ose mund ta falë, ose mund ta ndëshkojë. Të gjithë ata që ishin të pranishëm i dhanë besë e tyre për këtë.

• Vënia në dukje e asaj që përfshinte Besa e Parë e Akabesë në Mekë, përpara se xhihadi të bëhej i detyrueshëm për ta.
• Sindiu ka thënë: "Thënia e Profetit ﷺ "...për atë që është e drejtë", është e qartë se të gjithë urdhrat e tij janë të drejtë dhe është e pa imagjinueshme që ai të urdhërojë ndryshe. Përmendja e kësaj shërben si kujtesë për arsyen e detyrimit për t'u bindur dhe se nuk ka bindje ndaj krijesës në çështje që bien ndesh me atë që është e drejtë. Për më tepër, kjo thekson se kushtet e bindjes në besën e dhënë duhet të specifikojnë gjithmonë përmbajtjen ndaj asaj që është e drejtë, në vend që të jenë absolute."
• Muhamed ibn Ismail Tejmiu dhe të tjerë kanë thënë: "Ndalimi i vrasjes u përmend në mënyrë specifike lidhur me fëmijët, sepse kjo përfshin edhe vrasjen, edhe këputjen e lidhjeve të gjakut, duke e bërë ndalimin edhe më të theksuar. Gjithashtu, kjo u vu në dukje sepse ishte e përhapur mes tyre, d.m.th., varrosja e vajzave të gjalla dhe vrasja e djemve nga frika e varfërisë. Ose, fëmijët u përmendën specifikisht sepse ata nuk janë në gjendje të mbrojnë veten."
• Neveviu ka thënë: "Kuptimi i përgjithshëm i këtij hadithi specifikohet nga thënia e Allahut: "Vërtet Allahu nuk e fal (mëkatin) t'i bëhet Atij shirk", kështu që nëse një dezertor, që ka dal nga feja, vritet për shkak të lënies së fesë, vrasja nuk shërben si shlyerje (kefaret) për të."
• Kadi Ijadi ka thënë: "Shumica e dijetarëve mendojnë se ndëshkimet e përcaktuara fetarisht (ar. hudud) janë shlyerje për mëkatet."

1. Ballina
2. Vlera dhe rregullat
3. Zbutja e zemrave (er-rakaik) dhe këshillat
4. Pendimi
5. Hadithi

• Nuk ka njeri që bën një mëkat, pastaj ngrihet dhe merr abdes, pastaj fal namaz e i kërkon falje Allahut, përveçse Allahu do ta falë
• “Allahu i Lartmadhëruar e shtrin Dorën gjatë natës, që të pendohet ai që bën mëkate gjatë ditës, dhe e shtrin Dorën gjatë ditës, që të pendohet ai që bën mëkate gjatë natës, derisa Dielli të lindë nga perëndimi.”
• se e ka pyetur të Dërguarin e Allahut ç'është shpëtimi? Ai i tha: "Përmbaje gjuhën tënde, qëndro në shtëpinë tënde dhe qaj për mëkatin tënd
• O bir i Ademit, sa herë që më lutesh e shpreson tek Unë, do të t'i fal ato që ke bërë dhe s'e kam dert