Nagpabatid si `Ubadāh bin Aṣ-Ṣāmit (malugod si Allāh sa kanya) – na noon ay kabilang sa nakasaksi sa pinakamalaking labanan sa Badr habang siya ay malaking tao ng lipi niya, na mga nanguna para magsagawa ng pangako ng katapatan para sa pag-adya sa Sugo ni Allāh (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) noong gabi ng `Aqabah na nasa Minā, nang ang Sugo ay nasa Makkah bago ng paglikas nito sa Madīnah – na ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) ay nakaupo sa gitna ng mga Kasamahan niya saka humiling sa kanila na makipagkasunduan sila sa kanya sa mga sumusunod: Una. Hindi sila magtatambal sa pagsamba kay Allāh ng anuman kahit pa man kaunti; Ikalawa. Hindi sila magnanakaw; Ikatlo. Hindi sila gagawa ng kahalayan ng pangangalunya; Ikaapat. Hindi sila papatay ng mga anak nila: mga lalaki nila dala ng takot sa karalitaan o mga babae nila dala ng takot sa kahihiyan; Ikalima. Hindi sila magdadala ng isang kasinungalingang nilikha-likha nila sa pagitan ng mga kamay nila at mga paa nila yayamang ang karamihan sa mga gawain ay nagaganap sa mga ito kahit pa nakilahok ang natitira sa mga bahagi ng katawan; Ikaanim. Hindi sila susuway sa Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) sa isang nakabubuti. Ang sinumang nanatili kabilang sa kanila sa kasunduan at nagpaobliga roon, ang pabuya sa kanya ay nasa kay Allāh. Ang sinumang gumawa ng anuman mula sa nabanggit – bukod pa sa pagtatambal – parurusahan siya dahil dito sa Mundo sa pamamagitan ng pagpapatupad ng takdang parusa sa kanya ngunit ito ay isang panakip-sala para sa kanya at sa pamamagitan nito naaalis ang kasalanan. Ang sinumang gumawa mula roon ng anuman pagkatapos nagtakip sa kanya si Allāh, ang nauukol sa kanya ay nasa kay Allāh. Kung niloob Nito, magpapaumanhin Ito sa kanya; at kung niloob Nito, magpaparusa Ito sa kanya. Kaya nangako ng katapatan sa kanya ang lahat ng mga nakadalo ayon doon.

• Ang paglilinaw sa nilaman ng unang pangako ng katapatan sa `Aqabah sa Makkah bago maisatungkulin sa kanila ang pakikibaka.
• Nagsabi si As-Sindīy: Ang sabi niya: "sa isang nakabubuti": Hindi naikukubli na ang nauukol sa kanya sa kabuuan nito ay nakabubuti at hindi naisasaguniguni mula sa kanya ang kasalungatan niyon sapagkat ang sabi niya: "sa isang nakabubuti" ay para sa pagtawag-pansin sa kasanhian ng pagkakinakailangan ng pagtalima, sa pagiging walang pagtalima para sa nililikha sa hindi nakabubuti, at sa pagiging nararapat ang pagsasakundisyon ng pagtalima sa nakabubuti kaugnay sa pangako ng katapatan, nang hindi lubusan.
• Nagsabi si Muḥammad bin Ismā`īl At-Taymīy at ang iba pa sa kanya: Itinangi ang pagpatay sa mga anak dahil ito ay pagpatay at pagputol ng ugnayang pangkaanak kaya naman ang pagmamalasakit sa pagsaway laban dito ay higit na binibigyang-diin at dahil ito noon ay kasiya-siya sa kanila, ang paglilibing nang buhay sa mga babaing anak at ang pagpatay sa mga lalaking anak dala ng takot sa paghihikahos; o itinangi sila sa pagbanggit dahil sila ay nasa pakay na hindi magtanggol sa mga sarili nila.
• Nagsabi si Imām An-Nawawīy: Ang pagkapangkalahatan ng ḥadīth na ito ay itinangi sa sabi Niya (napakataas Siya): {Tunay na si Allāh ay hindi nagpapatawad na tambalan Siya} Ang murtadd, kapag pinatay dahil sa pagtalikod niya, ang pagpatay ay magkakaroon ng isang panakip-sala.
• Nagsabi si Al-Qāḍī `Iyāḍ: Naniwala ang karamihan sa mga tagaalam na ang mga takdang parusa ay mga panakip-sala.

1. Ang Pangunahin
2. Ang mga Kainaman at ang mga Kaasalan
3. Ang mga Pampalambot-puso at ang mga Pangaral
4. Ang Pagbabalik-loob
5. Ang ḥadīth

• May pumuntang isang lalaki sa Propeta, pagpalain siya ni Allāh at pangalagaan, at nagsabi ito: "O Sugo ni Allāh, naging karapat-dapat ako sa isang ḥadd kaya ipatupad mo po ito sa akin."
• Tunay na si Allāh (napakataas Siya) ay hindi natutulog at hindi nararapat para sa Kanya na matulog
• Walang anumang lalaki na nagkakasala ng isang pagkakasala – pagkatapos tumindig iyon saka nagpakadalisay, pagkatapos nagdasal iyon, pagkatapos humingi iyon ng tawad kay Allāh – malibang magpapatawad si Allāh doon
• Sa mga nauna sa inyo noon ay may isang lalaki noon na pumatay ng siyamnapu't siyam na tao. Nagtanong siya tungkol sa pinakamaalam sa mga naninirahan sa lupa. Pinatnubayan siya sa isang monghe. Pinuntahan niya ito. Nagsabi siya: 'Tunay na si...