عبادة بن صامت رضی الله عنه - که از شرکتکنندگان در غزوهٔ بزرگ بدر و از سران قومش بود که در شب عقبه در منا برای بیعت و یاری رسول خدا صلی الله علیه و سلم پیشگام شد - روایت کرده است که روزی، هنگامی که پیامبر صلی الله علیه و سلم پیش از هجرت در مکه بودند، در میان اصحابشان نشسته بودند و از آنان خواستند که بر اموری با ایشان پیمان ببندند: اول: در عبادت الله چیزی را شریک نگردانند، هرچند اندک باشد. دوم: دزدی نکنند. سوم: مرتکب عمل زشت زنا نشوند. چهارم: فرزندانشان را نکشند؛ پسرانشان را از ترس فقر یا دخترانشان را از ترس ننگ. پنجم: دروغی را که میان دستها و پاهایشان میسازند، نیاورند، زیرا بیشتر کارها با این دو انجام میشود، هرچند سایر اعضا نیز مشارکت کنند. ششم: از پیامبر صلی الله علیه و سلم در کار نیک نافرمانی نکنند. پس هر کس از آنان بر پیمان ثابت قدم ماند و به آن پایبند بود، پاداشش بر خداست. و هر کس چیزی از آنچه ذکر شد - غیر از شرک - را انجام داد و در دنیا با برپایی حد بر او مجازات شد، پس آن کفارهای برای اوست و با آن، گناه ساقط شده است. و هر کس چیزی از آن را انجام داد سپس خداوند او را پوشاند، پس کارش با خداست؛ اگر بخواهد از او درمیگذرد و اگر بخواهد او را مجازات میکند. پس همهٔ حاضران بر آن [امور] با ایشان بیعت کردند.