عبدالله بن عَمرو رضی الله عنه میگوید: من هر چیزی را که از رسول الله صلی الله علیه وسلم میشنیدم مینوشتم تا با نوشتن آن را حفظ کنم، اما مردانی از قریش مرا از این کار منع کردند و گفتند: رسول الله صلی الله علیه وسلم انسان است و در خشنودی و خشم سخن میگوید و چه بسا دچار اشتباه شود، پس دست از نوشتن کشیدم. سپس آنچه گفته بودند را به پیامبر صلی الله علیه وسلم گفتم، ایشان با انگشت شان به دهان شان اشاره کردند و فرمودند: بنویس، قسم به آن ذات كه جانم به دست اوست، در هر حال جز حق از آن بیرون نمیآید، چه در حال خشنودی و چه در حال خشم. و الله تعالی در بارهٔ پیامبر صلی الله علیه وسلم میفرماید: {وَما يَنطِقُ عَنِ الهَوى * إِن هُوَ إِلّا وَحيٌ يوحى} [النجم: ۳-۴] (و از روی هوای نفس سخن نمیگوید * [آنچه میگوید] نیست جز وحی [الهی] که به [او] وحی میشود).