Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) хабар доданд, ки Аллоҳ Таъоло дар ҳадиси қудсӣ фармудааст: Эй фарзанди Одам! То вақте ки Маро дуо мекунӣ ва ба раҳмати Ман умед дорӣ ва ноумед намешавӣ, гуноҳатро мепӯшонам ва онро пок мекунам ва ба он аҳамияте намедиҳам, ҳарчанд он гуноҳ аз ҷумлаи гуноҳони кабира бошад. Эй фарзанди Одам! Агар гуноҳони ту он қадар зиёд шаванд, ки миёни осмон ва заминро пур кунанд, то он ҷо ки тамоми гӯшаҳояшро фаро гиранд, сипас аз Ман омурзиш бихоҳӣ, ҳамаи онро маҳв мекунам ва мебахшам ва ба бисёрии онҳо аҳамият намедиҳам. Эй фарзанди Одам! Агар баъд аз марг бо гуноҳону маъсиятҳое назди Ман биёӣ, ки андозаи тамоми заминро фаро гирифтаанд, вале дар ҳолате ба наздам биёӣ, ки Манро ягона дониста бошӣ ва ба Ман ҳеҷ шарик қарор надодаӣ, тамоми гуноҳонатро бо андозаи замин мағфират мекунам. Зеро Ман соҳиби мағфирати васеъ ҳастам ва ғайр аз ширк ҳама гуноҳонро меомурзам.

• Вусъати раҳмат, мағфират ва фазли Аллоҳ Таъоло.
• Фазилати тавҳид ва ин ки Аллоҳ Таъоло гуноҳони муваҳидонро мебахшад.
• Хатари ширк ва ин ки Аллоҳ Таъоло мушриконро намебахшад.
• Ибни Раҷаб мегӯяд: Дар ин ҳадис се сабабе, ки бо онҳо гуноҳон бахшида мешаванд, зикр шудааст: Дуо бо ҳамроҳии умед, истиғфор ва талаби тавба, мурдан бар тавҳид (яъне, бе ширк).
• Ин ҳадис аз он ҳадисҳоест, ки Паёмбари Худо (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз Парвардигораш ривоят кардааст ва он ҳадиси қудсӣ ё илоҳӣ номида мешавад. Лафз ва маънояш аз ҷониби Худост, аммо он хусусиятҳои Қуръонро надорад. Хондани он монанди Қуръон ибодат маҳсуб намешавад; барои хондани он таҳорат шарт ва лозим нест; мушриконро барои мисли он овардан ба чолиш накашидааст ва инчунин монанди Қуръон муъҷизанок нест.
• Гуноҳҳон се навъанд: Якум: Ширк варзидан ба Аллоҳ, ин гуноҳест, ки Аллоҳ Таъоло онро намебахшад. Аллоҳ Таъоло мефармояд: (Ҳар ки ба Худо ширк оварад, Худо биҳиштро бар ӯ ҳаром кардааст). Дуввум: Зулми банда бар худ дар миёни ӯ ва Парвардигораш, яъне гуноҳҳон ва маъсиятҳое, ки фақат миёни банда ва Худованд ҳастанд. Худованд метавонад ин гуноҳҳонро биомурзад ва аз он гузарад, агар бихоҳад. Севум: Гуноҳҳоне, ки Худованд чизе аз онҳоро раҳо намекунад ва онҳо иборатанд аз зулми бандагон байни якдигар. Дар ин ҳолат, ҳатман қасос гирифта мешавад, ҳисобу китоб сурат мегирад ва ҳақҳо ба соҳибонашон бозгардонида мешаванд.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба Аллоҳи бузург
4. Тавҳиди исмҳо ва сифатҳо
5. Ҳадис

• Ҳамоно Аллоҳ некиҳо ва бадиҳоро навишта сипас онҳоро баён фармудааст, пас касе қасди анҷоми кори некеро кунад ва онро анҷом дода натавонад, Худованд барои ӯ як ҳасанаи комил менависад. Агар касе қасди анҷоми кори некеро кунад ва онро анҷом ...
• Худованд мӯъмини некӯкорро зулм намекунад, барои амалҳои некаш дар дунё ато карда мешавад ва дар охират подоши нек барояш хоҳад дошт...
• Ҳамоно Аллоҳ ба золим муҳлат медиҳад, ва чун ӯро гирифт, дигар раҳояш намекунад
• Ҳар ки бо дӯсте аз дӯстони ман душманӣ варзад, ман бо ӯ ҷанг эълон кардаам. Ва бандаам бо чизе ба ман наздик нашудааст, ки барои ман маҳбубтар аз он чи бар ӯ фарз кардаам, бошад...