Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳадиси қудсӣ хабар додааст, ки Аллоҳ Таъоло мефармояд: Ҳар ки дӯсте аз дӯстони манро озор диҳад ва ӯро хашмгин кунад ё аз ӯ кина ба дил гирад, Ман бо ӯ эълони душманӣ кардаам. Валӣ: Муъмини солеҳ ва парҳезгор аст ва ҳар чи қадар банда аз имон ва тақво бархурдор бошад, ҳамон қадар аз вилояти Аллоҳ баҳраманд хоҳад шуд. Ва мусалмон бо чизе ба Парвардигораш наздик нашудааст, ки назди Парвардигор маҳбубтар аз анҷоми фарзҳояш ва тарки ҳаромҳояш бошад. Ва банда ҳамвора бо анҷом додани нафлҳо бо ҳамроҳии фарзҳояш ба Парвардигораш наздиктар мешавад, то ин ки муҳаббати Аллоҳро ба даст орад. Чун Аллоҳ ӯро дӯст бидорад, ӯро дар ин чаҳор узваш тавфиқи кори дуруст медиҳад: Дар шунавоияш ӯро тавфиқ медиҳад, пас танҳо чизеро мешунавад, ки Аллоҳ аз он розӣ аст. Ва дар биноияш ӯро тавфиқ медиҳад, пас танҳо чизеро мебинад, ки Аллоҳ онро дӯст медорад ва меписандад. Ва дар дасташ тавфиқ медиҳад, пас бо дастонаш танҳо кореро мекунад, ки сабаби розигии Аллоҳ аст. Ва дар пояш тавфиқ медиҳад, бинобар ин танҳо ҷое меравад, ки Аллоҳ розӣ аст, ва қадам намезанад, магар дар корҳои хайр. Ва бо ин ҳама, агар аз Аллоҳ чизе бихоҳад, барояш ато мекунад. Бинобар ин, мустаҷобуддуо мешавад. Ва агар ба Аллоҳ паноҳ бибарад, ӯро паноҳ медиҳад ва аз он чи метарсад дар амон медорад. Сипас Аллоҳ Таъоло фармуд: Дар чизе тараддуд накардам, магар дар гирифтани ҷони муъмин, аз рӯйи раҳмат ба ӯ, зеро муъмин маргро дӯст надорад ва Аллоҳ дарди муъминро намеписандад.

• Ин ҳадисро Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) аз Парвардигораш ривоят кардааст ва онро ҳадиси қудсӣ ё ҳадиси илоҳӣ меноманд. Ҳадисе аст, ки лафз ва маънояш аз сӯи Аллоҳ аст, вале хусусияти Қуръонро надорад ва хондани лафзаш монанди Қуръон ибодат нест ва барои хонданаш вузӯ гирифтан лозим нест. Ва монанди Қуръон дигаронро барои монанди он овардан ба чолиш нахондааст ва муъҷиза нест ва ғайра.
• Наҳйи аз озор расондан ба дӯстони Аллоҳ ва ташвиқ ба муҳаббати онон ва эътироф ба фазилаташон.
• Амр ба душманӣ бо душманони Аллоҳ ва таҳрими дӯстӣ бо онон.
• Касе даъвои дӯстӣ ва вилояти Аллоҳро кунад, аммо аз шариати Ӯ пайравӣ накунад, иддиояш дурӯғ аст.
• Вилояти илоҳӣ ва дӯстии Ӯ бо анҷом додани воҷибот ва тарки ҳаромҳояш ба даст меояд.
• Яке аз сабабҳои муҳаббати Аллоҳ ба бандааш ва иҷобати дуои ӯ, анҷом додани нафлҳо баъд аз ба ҷо овардани фарзҳо ва тарки ҳаромҳо аст.
• Ин ҳадис нишондиҳандаи шаъну шараф ва бартарии авлиёи Аллоҳ ва баландии мартабаи онон аст.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба Аллоҳи бузург
4. Тавҳиди исмҳо ва сифатҳо
5. Ҳадис

• Касоне, ки меҳрубон ҳастанд, Аллоҳи Раҳмон ба онон раҳм хоҳад кард. Бар аҳли замин раҳм кунед, Он ки дар осмон аст ба шумо раҳм мекунад...
• Худованд ба сурат ва моли шумо нигоҳ намекунад, балки ба дилҳо ва амалҳои шумо менигарад
• Оё касе, ки дар дунё ӯро бо ду пой роҳ рафтан водоштааст, қодир нест рӯзи қиёмат ӯро он гуна водорад, ки бар рӯи чеҳраи худ роҳ равад"?
• Худованди Мутаъол ҳар шаб, дар сеяки охири он