Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар бораи мунофиқон ва танбалии онон аз ҳозир шудан дар намоз, ба хусус дар намозҳои хуфтан ва бомдод хабар доданд. Ва ин ки агар миқдори аҷру савоби ҳозир шудан дар ин намозҳо ҳамроҳ бо ҷамоати мусалмононро медонистанд, ҳатто монанди кӯдакон хазида бар дасту зону дар ин намозҳо ҳозир мешуданд. Ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) тасмим гирифт, ки амр кунад то намозро барпо кунанд ва ба ҷои худ мардеро имом интихоб кунад ва сипас худ бо бастаҳои аз ҳезум ба сӯи мардоне биравад, ки дар ҷамоат ҳозир намешаванд ва хонаҳояшонро бо оташ бисӯзонанд. Ва ин ба сабаби сахтии гуноҳе буд, муртакиб мешуданд. Аммо эшон чунин накарданд, зеро дар ин хонаҳо занону кӯдакони бегуноҳ ва дигар касоне ҳастанд, ки узр доранд ва гуноҳе надоранд.

• Хатари тарки намози ҷамоат дар масҷид.
• Мунофиқон дар анҷом додани ибодатҳояшон қасде ҷуз риёкорӣ ва шуҳрат надоштанд. Зеро онон барои намоз намеоянд, магар ҳангоме ки мардум ононро бубинанд.
• Бузургии аҷру савоби адо кардани намози хуфтан ва бомдод бо ҷамоат аст ва ин ки ин ду намоз сазовортар ба адо кардан бо ҷамоатанд, агарчи бо хазидан ба сӯйи онҳо бошад.
• Муҳофизат бар намозҳои хуфтан ва бомдод сабаби дар амон мондан аз нифоқ аст ва тарки ин ду намоз аз хислатҳои мунофиқон аст.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Номҳо ва аҳком
4. Нифоқ
5. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Фиқҳ ва усули фиқҳ
3. Фиқҳи ибодот
4. Намоз
5. Фазилати намоз
6. Ҳадис

• Чаҳор хислат аст, ки агар дар касе бошад, мунофиқи холис аст. Ва ҳар касе яке аз ин хислатҳоро дошта бошад, пас дар ӯ нишонае аз нифоқ ҳаст, то вақте ки онро тарк кунад: Ҳаргоҳ сухан гӯяд-дурӯғ гӯяд; ҳар гоҳ аҳду паймон бандад, онро шиканад...
• агар намозҳои фарз (намозҳои панҷгона)-ро ба ҷо орам, моҳи рамазонро рӯза бидорам, ҳалолро ҳалол ва ҳаромро ҳаром бидонам
• Намозҳои панҷгона, аз ҷумъа то ҷумъаи дигар ва аз рамазон то рамазони дигар ва дар ҳоли дурӣ аз кабоир, кафорати гуноҳони байни онҳо мегардад...
• Эй Билол! Намозро иқомат кун, моро бо он роҳат бидеҳ