Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) амр фармудаанд, ки Қуръонро ҳифз кунед ва пайваста онро тиловат кунед, то пас аз ҳифзи он дар қалб онро фаромӯш накунед. Сипас савганд ёд карданд, ки рафтан ва фаромӯш шудани Қуръон аз синаҳо сареътар аз фирори шутуре аст, ки пойҳояш баста шудааст, ба гунае, ки агар инсон бар он муҳофизат кунад, онро нигоҳ медорад ва агар раҳояш кунад аз даст меравад.

• Ҳофизи Қуръон агар пайваста онро такрор кунад, дар синааш маҳфуз мемонад, вагарна аз ёдаш меравад ва фаромӯш мешавад.
• Аз фоидаҳои пайваста тиловат кардани Қуръон: Аҷру савоб ва баланд шудани мақом ва мартаба дар рӯзи қиёмат аст.

1. Асосӣ
2. Қуръони карим ва илмҳои он
3. Фазоили Қуръон
4. Фазилати иноят ба Қуръон
5. Ҳадис

• Ба соҳиби Қуръон (касе ки Қуръонро ҳифз карда ва ба он амал мекунад) гуфта мешавад: бихон ва соҳиби манзилати боло бишав, Қуръонро бо тартил бихон, чунончи дар дунё онро бо тартил мехондӣ, зеро ҷойгоҳ ва манзилати ту назди охирин ояте аст, ...
• Беҳтарини шумо касе аст, ки Қуръонро меомӯзад ва онро ба дигарон таълим медиҳад
• Ҳар кас як ҳарф аз Қуръон бихонад, барояш як ҳасана аст ва ҳар ҳасана даҳ баробари он аст