Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ифрот ва берун рафтан аз ҳадди шаръӣ дар мадҳ ва ситоиши худ ва васф намудани ӯ (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ба сифат ва амалҳое, ки хоси Аллоҳ Таъоло аст, ё гуфтани инки ӯ (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ғайбро медонад ва ё дар баробари Аллоҳ аз ӯ дуо хостан, чунончи масеҳиён бо Исо ибни Марям карданд, манъ намудааст. Сипас баён намуданд, ки ӯ бандае аз бандагони Аллоҳ аст ва амр фармуданд, ки ӯро банда ва фиристодаи Аллоҳ бигӯем.

• Ҳушдор аз таҷовуз кардани ҳадди шаръӣ дар мадҳу ситоиш ва бузургдошт, зеро он яке аз авомил ба сӯи ширк аст.
• Ончи Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) аз он ҳушдор дода буд, дар миёни ин уммат иттифоқ афтодааст. Гурӯҳе дар мавриди шахсияти Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод), гурӯҳи дигаре дар мавриди аҳлу байти Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ва гурӯҳе дар мавриди авлиё дучори зиёдаравӣ гардида гирифтори ширк шуданд.
• Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) худро "бандаи Аллоҳ" васф намуда баён доштанд, ки ӯ касе аст, ки бандагӣ ба Парвардигорро дорад. Бинобар ин нисбат додани ҳеҷ яке аз хусусиятҳои Худованд ба ӯ ҷоиз нест.
• Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) худро "фиристодаи Аллоҳ" васф намуда баён намуданд, ки ӯ фиристодаи Худо ба сӯи башарият аст, бинобар ин тасдиқ ва пайравӣ аз ӯ воҷиб аст.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба Аллоҳи бузург
4. Тавҳиди улуҳият
5. Ҳадис

• Ҳаққи Худованд бар бандагонаш он аст, ки Ӯро ибодат кунанд ва чизеро шарики Ӯ қарор надиҳанд, ва ҳаққи бандагон бар Худованд он аст, ки Ӯ Таъоло онҳоро дар ҳоле,ки ба Ӯ таъоло шарик қоил нашудаанд азоб надиҳад...
• Лаънати Аллоҳ бар яҳудиён ва насрониён, (ки) қабрҳои паёмбаронашонро ибодатгоҳ қарор доданд
• Ҳар касе дар ҳоле бимирад, ки ба Худованд шарик наовардааст, вориди биҳишт мешавад, ва ҳар касе дар ҳоле бимирад, ки ба Худованд шарик қоил бошад вориди дӯзах хоҳад шуд...
• Ҳар касе "Ло илоҳа иллаллоҳ" гӯяд ва ончи ғайр аз Аллоҳ парастиш мешавад инкор кунад, мол ва хунаш ҳаром мешавад ва (боқӣ) ҳисобаш назди Аллоҳ аст...