Rafi ibn Hadixhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregoi se ata ishin me Profetin ﷺ në Dhul Hulejfe. Njerëzit i kishte kapluar uria dhe kishin fituar si plaçkë lufte nga idhujtarët deve dhe dele. Para se të ndahej plaçka e luftës, ata nxituan, therën (disa) prej tyre dhe vendosën kusitë në zjarr (për t'i zier) pa i kërkuar leje Profetit ﷺ. Ndërkohë, Profeti ﷺ po ecte në pjesën e pasme të njerëzve. Kur e mori vesh këtë, urdhëroi që kusitë të përmbyseshin dhe lëngu i tyre u derdh. Pastaj e ndau plaçkën mes tyre, duke llogaritur dhjetë dele për një deve. Një deve iku dhe ata nuk mundën ta arrinin, sepse kishin pak kuaj. Atëherë njëri prej tyre e goditi me një shigjetë dhe Allahu ua ndali për ta. Atëherë Profeti ﷺ tha: “Këto kafshë shtëpiake kanë disa tipare si kafshët e egra. Prandaj, kur ndonjëra prej tyre t’ju ikë dhe të mos mund ta kapni, veproni me të kështu.” Pastaj Rafiu tha: “Ne shpresojmë se nesër do të përballemi me armikun dhe kemi frikë se therja me armët tona do t’ua dëmtojë tehun. Ndërkohë kemi nevojë të domosdoshme për therje, por nuk kemi thikë. A mund të therim me kallamishte të zbrazëta?” Profeti ﷺ tha: “Çdo mjet që e nxjerr gjakun, e derdh me bollëk dhe mbi të përmendet emri i Allahut, hani prej tij; përveç dhëmbit dhe thoit. Do t’ju tregoj arsyen për këtë: sa i përket dhëmbit, ai është asht, ndërsa thoi është mjet që e përdorin jobesimtarët e Etiopisë.”

• Shfaqja e një aspekti të përulësisë së Profetit ﷺ përmes ecjes së tij prapa ushtrisë, kujdesit të tij për shokët e tij, interesimit për gjendjen e tyre dhe pranimit të këshillës së sahabëve të tij (Allahu qoftë i kënaqur me ta!).
• Disiplinimi i popullatës dhe ushtarëve nga udhëheqësi. Profeti ﷺ i disiplinoi ata për këtë nxitim dhe veprimin e tyre para se të merrnin lejen e tij. Si pasojë, ata u privuan nga ajo që dëshironin.
• Shpejtësia e përgjigjes së sahabëve (Allahu qoftë i kënaqur me ta) ndaj urdhrave të Profetit ﷺ.
• Ndalimi i marrjes nga plaçka e luftës derisa ajo të shpërndahet.
• Drejtësia, veçanërisht në vendin e luftës kundër armiqve dhe jobesimtarëve, sepse ajo është prej shkaqeve të fitores dhe triumfit ndaj armiqve.
• Neveviu ka thënë: "Nëse një kafshë shtëpiake egërsohet, si për shembull një deve, lopë, kalë që ikën, ose një dele apo kafshë tjetër që largohet, atëherë ajo trajtohet si gjahu dhe bëhet e lejuar duke u qëlluar."
• Është e detyrueshme therja e kafshës që të lejohet ngrënia e saj. Kafsha duhet të plotësojë këto kushte: 1. Të jetë e lejuar për t’u ngrënë. 2. Të jetë e mundur të kapet; ndërsa ajo që nuk mund të kapet, gjykimi i saj është si i gjahut. 3. Të jetë kafshë tokësore; ndërsa kafsha e detit nuk kushtëzohet me therje.
• Kushtet për vlefshmërinë e therjes janë: 1. Plotësimi i kushteve të therësit, duke qenë se ai duhet të jetë i arsyeshëm, me aftësi dalluese, musliman ose prej ithtarëve të Librit (hebre ose i krishtetë). 2. Të përmendet emri i Allahut në fillim të therjes. 3. Përshtatshmëria e mjetit të therjes, duke qenë se mjeti i përdorur për therje duhet të jetë i mprehtë dhe të jetë prej çdo materiali, përveç dhëmbit dhe thoit. 4. Të kryhet therja në vendin e duhur të therjes ose prerjes për kafshën që mund të kontrollohet, duke i prerë ezofagun, trakenë dhe dy venat e qafës.

1. Ballina
2. Fikhu dhe usuli-fikh (bazat e fikhut)
3. Ushqimet dhe pijet
4. Therja
5. Hadithi

• Vërtet Allahu e ka bërë të detyrueshme mirësinë në çdo çështje
• Me të vërtetë, Allahu ka urdhëruar mirësinë në çdo çështje
• Profeti ﷺ i theri dy desh të larmë e me brirë. Që të dy i theri me dorën e vet, duke thënë: "Bismilah (me emrin e Allahut)" e duke bërë tekbir (duke thënë: "Allahu ekber") dhe duke ua vendosur këmbën në faqe