Muslimanët në kohën e Profetit ﷺ dhe në kohën e kalifëve të drejtë e jepnin sadakanë e fitrit për secilin person, të vogël apo të madh, nga një saë ushqim. Ushqimi i tyre ishte elbi, stafidhet, djathi dhe hurmat. Një saë është i barabartë me katër mudd, dhe një mudd është sa dy grushta të një personi mesatar. Kur Muaviu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) erdhi në Medinë si kalif dhe gruri i Shamit u bë i bollshëm, mbajti një fjalim dhe tha: "Unë shoh se dy mudd grurë nga Shami (gjysmë saë) janë të barabarta me një saë hurma." Pastaj njerëzit vepruan sipas kësaj (fjale të Muaviut). Ebu Seid Hudriu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tha: “Ndërsa unë do të vazhdoj ta jap ashtu siç e jepja në kohën e Profetit ﷺ për jetë sa të jem gjallë.”

• Sqarimi se sasia e sadakasë së fitrit në kohën e Profetit ﷺ, ishte një saë ushqim, pa marrë parasysh llojin apo vlerën e tij.
• Çdo lloj ushqimi që përdoret nga njerëzit është i vlefshëm për t’u dhënë si sadaka e fitrit; mirëpo, këto katër lloje u përmendën në mënyrë të veçantë, sepse ishin ushqimet bazë në kohën e Profetit ﷺ.
• Nuk është e vlefshme që sadakaja e fitrit të jepet në formë parash në vend të ushqimit.
• Duke komentuar Sahihun e Muslimit, Neveviu ka thënë: "Kur sahabët kanë mospajtime, mendimi i disave nuk është më i vlefshëm se i të tjerëve, prandaj duhet t’i referohemi argumenteve të tjera. Ne gjejmë se kuptimi i qartë i haditheve dhe analogjia pajtohen që kërkohet një saë i plotë grurë, ashtu si për llojet e tjera të ushqimit, dhe për rrjedhojë kjo duhet të merret parasysh."
• Ibn Haxheri ka thënë: "Në hadithin e Ebu Seidit tregohet për përkushtimin e tij të rreptë ndaj traditave profetike dhe zbatimin e tyre, si dhe shmangien nga përdorimi i mendimit personal, kur ekziston tekst i qartë fetar. Sa i përket asaj që bëri Muaviu dhe pajtimit të njerëzve me të, kjo tregon lejueshmërinë e ixhtihadit (gjykimit fetar nga përpjekja e dijetarit), gjë që është e lavdëruar. Mirëpo, kur ekziston një tekst i qartë fetar, ixhtihadi nuk është i vlefshëm."