Nagtanong ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) sa mga Kasamahan niya kung nagnanais ba sila na gumabay siya sa kanila sa mga gawaing magiging isang kadahilanan sa kapatawaran ng mga pagkakasala, pagkapawi sa mga ito mula sa mga talaan ng mga anghel na tagaingat, at kataasan ng mga katayuan sa Paraiso. Nagsabi ang mga Kasamahan: "Opo, nagnanais po kami niyon." Nagsabi siya: UNA: Ang pagkumpleto at ang paglulubos ng pagsasagawa ng wuḍū' sa kabila ng hirap gaya ng ginaw, kakauntian ng tubig, sakit ng katawan, at mainit na tubig. IKALAWA: Ang dami ng paghakbang – ang puwang sa pagitan ng dalawang paang lumalakad – patungo sa mga masjid dahil sa kalayuan sa tahanan at dami ng pag-uulit-ulit. IKATLO: Ang paghihintay sa oras ng ṣalāh, ang pagkahumaling ng puso rito, ang pagpapakahanda para rito, at ang pag-upo para rito sa masjid para sa paghihintay ng konggregasyon. Kapag dinasal niya ito, maghihintay siya sa pinagdasalan niya ng isa pang ṣalāh. Pagkatapos naglinaw ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) na ang mga bagay na ito ay ang tunay na pagbabantay dahil ang mga ito ay pumipinid sa mga daan ng demonyo sa kaluluwa, sumusupil sa pithaya, at pumipigil dito laban sa pagtanggap ng mga pasaring kaya nananaig dahil sa mga ito ang lapian ni Allāh sa mga hukbo ng demonyo. Iyon ay ang pinakamalaking pakikibaka sapagkat ang mga ito ay naging nasa antas ng pagbabantay sa bukana ng kaaway.

• Ang kahalagahan ng pangangalaga sa ṣalāh sa konggregasyon sa masjid at ang pagpapahalaga sa mga ṣalāh at ang hindi pagpapakaabala palayo sa mga ito.
• Ang kagandahan ng paglalahad ng Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) at pagpapanabik niya sa mga Kasamahan niya yayamang nagsimula siya sa kanila sa isang dakilang gantimpala sa pamamaraan ng pagtatanong. Ito ay isang pamamaraang kabilang sa mga pamamaraan ng pagtuturo.
• Ang benepisyo ng paglalahad ng usapin sa pamamagitan ng tanong at sagot ay na ang pagsasalita ay maging higit na makapukaw-damdamin sa sarili sa bisa ng pagkalabo at pagkalinaw.
• Nagsabi si Imām An-Nawawīy (kaawaan siya ni Allāh): "... iyon ang pagbabantay" na nangangahulugang: ang pagbabantay na pinaiibig. Ang orihinal na kahulugan ng "pagbabantay" ay ang pagkulong sa isang bagay. Para bang siya ay nagkulong ng sarili niya sa pagtalimang ito. Sinabi: "Tunay na ito ay pinakamainam na pagbabantay gaya ng sinabi: ang pakikibaka ay ang pakikibaka sa sarili." Naisasaposibilidad na ito ay ang pinadaling posibleng pagbabantay. Ibig sabihin: tunay na ito ay kabilang sa mga uri ng pagbabantay.
• Naulit-ulit ang salitang "ang pagbabantay" at isinakatiyakan ito sa pamamagitan ng paggamit ng "ang" ng pagsasakatiyakan. Iyon ay isang pagdakila sa pumapatungkol sa mga gawaing ito.

1. Ang Pangunahin
2. Ang mga Kainaman at ang mga Kaasalan
3. Ang mga Kainaman
4. Ang mga Kainaman ng mga Gawang Maayos
5. Ang ḥadīth

• Tunay na si Allāh ay nag-obliga nga para sa kanya dahil dito ng Paraiso o nagpalaya sa kanya dahil dito mula sa Impiyerno."}
• Hindi hiningan ang Sugo ni Allah, pagpalain siya ni Allah at pangalagaan, ng anuman kailanman at nagsabi siya ng hindi.
• Ang pagbabantay ng hangganan ng isang araw sa landas ni Allāh ay higit na mabuti kaysa sa Mundo at anumang nasa ibabaw nito
• hindi mo pa napag-alam na ang Islam ay binubura nito ang anumang nauna rito [na masamang gawain],ang paglikas ay binubura nito ang anumang nauna rito [na masamang gawain],ang hajj ay binubura nito ang anumang nauna rito [na masamang gawain]...