Марде назди Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) омад ва гуфт: маркаби ман ҳалок шудааст, ба ман маркабе бидеҳ то маро бибарад. Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) аз ӯ узр хост ва гуфт маркабе надорад ба ӯ бидиҳад. Марде онҷо ҳозир буд, гуфт: эй Расули Аллоҳ! Ман ӯро ба назди касе роҳнамоӣ мекунам, ки ӯро маркаб медиҳад. Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) фармуданд, ки ӯ низ дар аҷри садақадиҳанда шарик аст, зеро ниёзмандеро ба назди ӯ роҳнамоӣ кардааст.

• Ташвиқ барои далолат кардан ба хайр.
• Ташвиқ ва тарғиб ба амали хайр яке аз сабабҳои ҳамбастагӣ ва такомули ҷомеаи мусалмон аст.
• Вусъати фазл ва лутфи Худованд.
• Ин ҳадис як қоидаи умумӣ аст, ки фарогири тамоми аъмоли хайр аст..
• Агар шахсе тавони бароварда сохтани ниёзи ниёзмандеро надорад пас ӯро ба каси дигар роҳнамоӣ кунад, (ки тавони баровардани ниёзи ӯро дорад)

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Фиқҳи ахлоқ
4. Ахлоқи писандида
5. Ҳадис

• Ба якдигар ҳасад набаред; ба якдигар зиён нарасонед; ба якдигар кина нагиред; ба якдигар душманӣ накунед; баъзе аз шумо бар савдои баъзеи дигаре савдо накунад; ва эй бандагони Худо, бо ҳам бародар бошед...
• Парвардигор бандаи парҳезгор, сарватманд ва ниҳон (касе, ки амалҳояш барои дар пеши чашми мардум нест)-ро дӯст медорад
• Ҳар кадоми шумо то он чиро, ки барои худ дӯст медорад, барои бародар (-и мусалмонаш) низ дӯст надорад, ҳанӯз имон наовардааст
• Ҳар кас аз обурӯи бародараш дифоъ кунад, Аллоҳ Таъоло дар рӯзи қиёмат оташи дӯзахро аз ӯ дур мегардонад