Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) тавзеҳ додааст, ки ҳар ки намози фарзро фаромӯш кард, то ин ки вақташ гузашт, бояд ба маҳзи ёдоварӣ онро қазоӣ бихонад, зеро гуноҳи тарки он, каффора ва поккунандае надорад, магар ин ки мусалмон ҳарвақт ба ёдаш омад, онро адо кунад. Худованд дар китоби каримаш мефармояд: "Ва барои ёди ман намоз бар по дор." (Сураи Тоҳо, ояти 14). Яъне, намози фаромӯшшударо ҳаргоҳ ба ёд овардӣ бихон.

• Баёни аҳамияти намоз ва саҳлангорӣ накардан дар адо ва қазои он.
• Қасдан ва бидуни узр ба таъхир андохтани намоз аз вақти муайяншуда ҷоиз нест.
• Қазои намоз барои касе, ки адо карданашро фаромӯш карда бошад ё касе, ки дар хоб монда бошад, ба маҳзи ба ёд овардан ё бедор шудан, воҷиб аст.
• Қазои фаврии намозҳо, ҳатто агар дар вақтҳои наҳйи ҳам бошад, воҷиб аст.

1. Асосӣ
2. Фиқҳ ва усули фиқҳ
3. Фиқҳи ибодот
4. Намоз
5. Воҷиб будани намоз ва ҳукми тарк кунандааш
6. Ҳадис

• Миёни шахс ва ширку куфр, тарки намоз аст
• Ислом бар панҷ асос бино ёфтааст
• Ислом бар панҷ асос бино ёфтааст
• ман Зимом ибни Саълаба, бародари банӣ Саъд ибни Бакр ҳастам