Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ҳукми дашном ва носазо гуфтан ба мурдагон ва таън бар обрӯйи ононро баён фармуда ин амалро берун аз ахлоқи мусалмон донистаанд, зеро онон ба натиҷаи аъмоли худ - чи хуб буд ва ё бад - расидаанд ва бадгӯӣ ба онон намерасад балки он танҳо як озор ба зиндагон аст.

• Ин ҳадис далел бар ҳаром будани дашном ва носазо гуфтан ба мурдагон аст.
• Тарк ва худдорӣ аз дашном ба мурдагон барои дар назар гирифтани зиндагон ва ҳифзи ҷомеа аз душманӣ ва кинаварзӣ аст.
• Ҳикмати наҳй аз дашном ба мурдагон ин аст, ки онҳо ба натиҷаи аъмолашон расидаанд ва дигар дашном додан ба онон суд нахоҳад бахшид, балки сабаби озори наздикони онҳо ки зинда ҳастанд, мегардад.
• Инсон набояд ончи дар он манфиат набошад ба забон орад.

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Фиқҳ ва усули фиқҳ
3. Фиқҳи ибодот
4. Ҷаноза
5. Марг ва аҳкоми он
6. Ҳадис

• Ҳар кас аз обурӯи бародараш дифоъ кунад, Аллоҳ Таъоло дар рӯзи қиёмат оташи дӯзахро аз ӯ дур мегардонад
• Мардоне ҳастанд, ки ба ноҳақ ба моли Худо даст мезананд, пас барои онҳо рӯзи қиёмат оташи ҷаҳаннам аст
• Худованд агар муқаддар созад, ки банда дар сарзамин ё ҷои дигаре бимирад, барои ӯ дар онҷо ҳоҷат ва ниёзе қарор медиҳад
• Нафратовартарин мардум назди Аллоҳ, кинатузтарини хусуматгаронанд