Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) баён намудаанд, ки Аллоҳ ба ӯ амр кардааст, бо мушрикон биҷангад, то онҳо гувоҳӣ диҳанд, ки маъбуде ба ҳақ ҷуз Аллоҳи ягонаи бешарик нест ва гувоҳӣ диҳанд, ки Муҳаммад (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) фиристодаи Аллоҳ аст. Ва ба муқтазои ин шаҳодат амал кунанд. Аз ҷумла, пойбандӣ ба намозҳои панҷгона дар шабонарӯз ва додани закоти фарзӣ ба мустаҳиқони он. Пас, агар ин корҳоро анҷом диҳанд, Ислом хун ва моли онҳоро ҳифз мекунад, аз ин рӯ, куштани онҳо ҷоиз нест, магар ин ки ҷурмеро муртакиб шаванд, ки бинобар аҳкоми Ислом сазовори куштан шаванд. Сипас Аллоҳ Таъоло ҳисоби онҳоро ба уҳда дорад, зеро Аллоҳ аст, ки аз ниҳони онон бохабар аст.

• Аҳком бинобар зоҳир иҷро мешавад. Ва Аллоҳ он чиро, ки (дар дилҳо) пинҳон аст, ба уҳда мегирад.
• Аҳамияти тавҳид ва ин ки он аввалин чизе аст, ки дар даъват ба он оғоз карда мешавад.
• Ин ҳадис маънои онро надорад, ки мушрикон маҷбуран вориди Ислом шаванд, балки ба онҳо ихтиёри дохил шудан ба Ислом ё пардохти ҷизя дода шудааст. Аммо агар ибо варзиданд ва аз даъват ба Ислом саркашӣ карданд, танҳо тибқи аҳкоми Ислом ҷуз набард бо онон намемонад.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Номҳо ва аҳком
4. Ислом
5. Ҳадис

• Ислом бар панҷ асос бино ёфтааст
• Барои ман хабар деҳ, оё ҳар гоҳ намозҳои фарзшударо бихонам, моҳи Рамазонро рӯза бидорам, ҳалолро ҳалол бидонам ва ҳаромро ҳаром бидонам...
• зеро ӯ ҳеҷ гоҳ нагуфтааст: Парвардигоро рӯзи қиёмат гуноҳони маро биёмӯрз
• Худованд мӯъмини некӯкорро зулм намекунад, барои амалҳои некаш дар дунё ато карда мешавад ва дар охират подоши нек барояш хоҳад дошт...