Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) аз рафтан ба назди арроф ҳушдор медиҳад. Арроф -ҳамон мунаҷҷим, коҳин ва раммол ва монанди инҳо аст, касоне ки бо гуфтани баъзе аз суханон иддиои илми ғайб мекунанд-. Пурсидани умури ғайбӣ аз чунин ашхос сабаб мешавад Аллоҳ инсонро аз савоби чиҳил рӯз намозаш маҳрум бигардонад, ки ин муҷозоте аст барои ин гуноҳи бузург. Мунаҷҷим ё ситорашинос касе аст, ки бар асоси бурҷҳо ва қарор гирифтани ситораҳо иддиои ғайбгуӣ ва пешбинии ояндаро мекунанд.

• Фолбинӣ ва рафтан ба назди фолбинҳо ва пурсидани онҳо аз ғайбиёт ҳаром аст.
• Мумкин аст инсон ҳамчун муҷозот барои гуноҳаш аз савоби тоъатҳои худ маҳрум шавад.
• Нигаристан ба бурҷҳо (бурҷҳои фалакӣ), ба кафи даст ва дар пиёла хондан -ҳатто агар барои маълумот ва кунҷкобӣ бошад- низ шомили ин ҳукм аст, зеро ин ҳама навъе аз фолбинӣ ва иддиои илми ғайб ҳастанд.
• Агар ин муҷозоти касе аст, ки назди фолбин меравад, пас муҷозоти шахси фолбин чигуна аст?
• Намози чиҳил рӯзи ӯ дуруст ва ниёз ба қазо доштан нест, аммо савоб надорад.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Номҳо ва аҳком
4. Ҳадис

• агар намозҳои фарз (намозҳои панҷгона)-ро ба ҷо орам, моҳи рамазонро рӯза бидорам, ҳалолро ҳалол ва ҳаромро ҳаром бидонам