Profeti ﷺ ishte ulur me një grup prej shokëve të tij, ndër të cilët ishin edhe Ebu Bekri dhe Omeri. Pastaj u ngrit dhe u largua, por u vonua. Ata u frikësuan se mos i kishte ndodhur ndonjë e keqe nga ndonjë armik, qoftë duke e zënë rob apo në ndonjë mënyrë tjetër. Shokët e Profetit ﷺ u ngritën të tmerruar e të frikësuar dhe i pari që veproi ishte Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!). Ai shkoi te një kopsht që i përkiste fisit benu Nexhar dhe nisi të kërkonte përreth, duke shpresuar të gjente ndonjë portë të hapur, por nuk gjeti asnjë. Megjithatë, gjeti një vrimë të vogël në mur, nga e cila kalonte uji. U përbirua nëpër të dhe hyri brenda, ku e gjeti Profetin ﷺ. Ai i tha: "A je ti Ebu Hurejra?" - Po, - tha ai. Profeti ﷺ e pyeti: "Ç'është puna jote?" Ebu Hurejra tha: "Ti ishe me ne, pastaj u largove dhe u vonove. Ne u frikësuam se mos të kishte ndodhur diçka dhe u trembëm. Unë qeshë i pari që dola të të kërkoja. Erdha te ky kopsht dhe u përbirova në të siç përbirohet dhelpra. Të tjerët janë pas meje." Atëherë Profeti ﷺ ia dha nallanet e tij si shenjë dhe dëshmi të vërtetësisë së tij dhe i tha: "Merri këto dy nallane të miat dhe shko. Këdo që takon përtej këtij kopshti, i cili dëshmon se nuk ka të adhuruar të denjë përveç Allahut, me zemër plotësisht të bindur për këtë, përgëzoje me Xhenet." Njeriu i parë që takoi ishte Omeri, i cili e pyeti: "Ç'janë këto dy nallane, o Ebu Hurejre?" Ai u përgjigj: "Janë nallanet e të Dërguarit të Allahut ﷺ. Ai më dërgoi me to që ta përgëzoj me Xhenet këdo që takoj e që dëshmon se nuk ka të adhuruar të denjë përveç Allahut, me zemër plotësisht të bindur për këtë." Atëherë Omeri e goditi Ebu Hurejrën në gjoks, sa e rrëzoi për tokë, dhe i tha: "Kthehu, o Ebu Hurejre!" Kështu, u ktheva te Profeti ﷺ, i shqetësuar, me fytyrën e ndryshuar dhe gati duke qarë. Omeri po vinte pas meje. Profeti ﷺ më pyeti: "Çfarë ke, o Ebu Hurejre?" Unë i thashë: "E takova Omerin dhe i tregova për atë me të cilën më dërgove. Ai më goditi aq fort, sa më rrëzoi përtokë dhe më tha: "Kthehu." Atëherë Profeti ﷺ e pyeti Omerin: "O Omer, çfarë të shtyu të veproje kështu?" Omeri tha: "O i Dërguari i Allahut, flijofsha babë e nënë për ty! A e dërgove Ebu Hurejrën me nallanet e tua që ta përgëzojë me Xhenet këdo që dëshmon se nuk ka të adhuruar të denjë përveç Allahut, me zemër plotësisht të bindur për këtë?" Ai tha: Po. Omeri tha: "Atëherë mos e bëj këtë, sepse kam frikë se njerëzit do të mbështeten vetëm në këtë dhe nuk do të punojnë. Lëri të vazhdojnë të punojnë." Atëherë Profeti ﷺ tha: "Atëherë lëri."

• Dashuria e madhe që sahabët (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) kishin për të Dërguarin e Allahut ﷺ dhe kujdesi i tyre për ta mbrojtur atë nga çdo dëm.
• Lejueshmëria e dhënies së përgëzimeve me lajme të mira.
• Imani është fjalë (me gjuhë), vepër (me gjymtyrë) dhe besim (me zemër).
• Kadi Ijad dhe të tjerë kanë thënë: "Veprimi i Omerit (Allahu qoftë i kënaqur me të!) dhe diskutimi i tij me Profetin ﷺ, nuk ishin kundërshtim apo refuzim i urdhrit të tij. Në udhëzimin e Profetit ﷺ për Ebu Hurejrën (Allahu qoftë i kënaqur me të!) nuk kishte tjetër, veçse qetësim për zemrat e umetit dhe përgëzim për ta. Mirëpo, Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) mendonte se fshehja e këtij lajmi ishte më e mirë për ta dhe më afër që të mos mbështeteshin vetëm tek ai. Ai mendonte se kjo qasje do t’u sillte atyre dobi më të madhe në përfundim, sesa përgëzimi i menjëhershëm. Kur Omeri ia paraqiti arsyetimin e tij Profetit ﷺ, ai e miratoi atë."
• Neveviu ka thënë: "Ky hadith tregon se nëse një udhëheqës apo një njeri autoritativ mendon diçka dhe një prej pasuesve të tij nuk pajtohet me të, atëherë pasuesi duhet t’ia paraqesë mendimin e tij udhëheqësit për shqyrtim. Nëse bëhet e qartë se mendimi i pasuesit është i saktë, udhëheqësi duhet ta pranojë atë. Përndryshe, udhëheqësi duhet t’ia sqarojë pasuesit arsyen e qëndrimit të tij dhe t’i largojë dyshimet që ai mund t'i ketë."
• Lejueshmëria e mosshpërndarjes së ndonjë diturie, që nuk është e nevojshme, për hir të interesit të përgjithshëm ose për të shmangur dëmin.
• Përgëzimi i madh për ithtarët e teuhidit (monoteistë, besimdrejtët): se kush vdes duke dëshmuar se s'ka të adhuruar të denjë përveç Allahut, me zemër plotësisht të bindur në këtë, do të hyjë në Xhenet.
• Forca e Omerit (Allahu qoftë i kënaqur me të!), urtësia e tij dhe kuptimi i tij i gjerë.
• Neveviu ka thënë: "Ky hadith tregon lejueshmërinë që një person të hyjë në pronën e një tjetri pa lejen e tij, nëse e di se pronari do ta pranonte këtë për shkak të dashurisë mes tyre ose për arsye të tjera."

1. Ballina
2. Akideja
3. Besimi në Allahun e Lartësuar
4. Teuhidi uluhije
5. Hadithi

• E drejta e Allahut kundrejt njerëzve është që ta adhurojnë Atë dhe të mos i bëjnë ortak asgjë. Ndërkaq, e drejta e njerëzve tek Allahu është që të mos dënojë askënd që nuk i bën ortak Atij asgjë
• A të të dërgoj për atë me të cilën më ka dërguar i Dërguari i Allahut ﷺ: të mos lësh statujë pa prishur e as varr të ngritur pa e rrafshuar!
• Të mos mbetet pa u këputur asnjë qafore teli, - ose ka thënë vetëm: qafore, - në qafat e deveve.”
• Kjo që ndodh është një fjalë e vërtetë, të cilën ndonjë xhin e grabit dhe e përcjell në veshin e mikut të tij, i cili pastaj e përzien atë me njëqind gënjeshtra.”