Умар ибни Абусалама, писари ҳамсари Паёмбар, Умми Салама (разияллоҳу анҳумо), ки таҳти тарбият ва сарпарастии Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) қарор дошт, хабар медиҳад, ки дар вақти таом хӯрдан дасташ дар табақи таом ба ҳар тараф мерафт, то ин ки ғизоро бигирад (аз пеши худаш намехӯрд), пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) се одоб аз одобҳои таом хӯрданро барояш ёд доданд: Якум: "Бисмиллоҳ" (Ба номи Аллоҳ) гуфтан дар оғози таом. Дувум: бо дасти рост хӯрдан. Севум: хӯрдан аз ҷое, ки таом наздики ӯ аст.

• Аз одоби хӯрдану нӯшидан, бисмиллоҳ гуфтан дар оғози он аст.
• Омӯзиши одоб ба кӯдакон, махсусан онҳое, ки таҳти сарпарастии шахс қарор доранд.
• Меҳрубонӣ ва дилкушодии Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар омӯзиш ва адаб додани кӯдакон.
• Яке аз одоби таом хӯрдан ин аст, ки инсон аз назди худаш бихӯрад, магар ин ки чанд навъ таом бошад ва дар ин ҳолат метавонад (дар назди худаш ҳам набошад) аз он бигирад.
• Саҳобагон ба он чизе, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онҳоро тарбият карда буд, пойбанд буданд ва ин аз сухани Умар бармеояд: "Баъд аз он ҳамавақт таом хӯрдани ман ин гуна буд."

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Одоби шаръӣ
4. Одоби хурдану нушидан
5. Ҳадис

• Ҳар гоҳ яке аз шумо таом бихӯрад, бо дасти росташ бихӯрад ва агар нӯшид бо дасти росташ бинӯшад, зеро шайтон бо дасти чапаш мехӯрад ва менӯшад...
• Худованд аз бандае, ки чун таом хурд Худоро ҳамд гӯяд, ё об нӯшад Худоро ҳамд (Алҳамду лиллоҳ) гӯяд, розӣ мешавад