Паёмбари Худо (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён карданд, ки инсон дорои имони комил ва воҷиб намегардад, магар вақте ки муҳаббати ӯ мутобиқи он чи Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) овардааст, аз амрҳо, наҳйҳо ва дигар чизҳо, бошад. Яъне, бояд он чи ӯ амр кардааст, дӯст бидорад ва он чи наҳй кардааст, бад пиндорад ва аз он дур бошад.

• Ин ҳадис қоидаест дар зарурати таслим шудан ба шариат ва фармонбардорӣ аз он.
• Ин огоҳ кардани инсон аст, ки ҳар касе ақл ё одатро болотар аз он чи Расули Худо (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) овардааст, қарор диҳад, пас чунин шахс аз имон маҳрум шуморида мешавад.
• Вуҷуби ҳоким қарор додани шариат дар ҳама чиз, ба далели гуфтаи он Ҳазрат: "Он чиро, ки ман овардаам".
• Имон бо итоат афзоиш меёбад ва бо гуноҳ кам мешавад.

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Имониёт ва пандҳо
4. Накуҳиши ҳавои нафс ва шаҳватҳо
5. Ҳадис

• Ман пас аз худ барои мардон озмоише зиёновартар аз занон боқӣ нагузоштам
• Илмро барои фахрфурӯшӣ бар уламо ва муноқиша кардан бо аблаҳон наомӯзед
• Одамизод ҳеҷ зарферо бадтар аз шикамаш пур накардааст. Барои инсон кофӣ аст чандон бихӯрад, ки зинда бимонад, агар ночор ба хӯрдани бештар аз он шуд, пас, бояд сеяки меъдаи худро барои хӯрданиҳо ва сеяки дуюмро ба нӯшиданиҳо ва сеяки дигарр...
• Агар касеро дидӣ, ки думболи муташобеҳот аст, онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки Худо аз онҳо ном бурдааст, пас аз онон барҳазар бош