پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهد، کسی که زیاد لعن می گوید در حق کسی که سزاوار لعن نیست، مستحق دو عقوبت می شود: نخست: در روز قیامت از رساندن رسالت پیامبران برای امت ها گواه نخواهد بود، و شهادتش در دنیا پذیرفته نمی شود؛ او به دلیل فاسق بودن اش، و شهادت نصیبش نخواهد شد، که همانا کشته شدن در راه الله است. دوم: هرگاه روز قیامت مؤمنان برای برادران خود که مستحق دوزخ اند شفاعت کنند، آنان از شفاعت کردن محروم می شوند.

• تحریم لعن گفتن، و این که کثرت لعن گفتن از گناهان کبیره است.
• مجازات در حدیث فقط برای کسی است که بسیار لعن می گوید، نه برای یک بار لعن گفتن یا مانند آن، بلکه از حدیث لعن مباح نیز خارج می شود، لعنی که در شرع وارد است در لعن کسانی که دارای اوصاف مذموم و بدون تعیین، مانند این که بگویی: «لعن الله اليهود والنصارى» الله یهود و نصاری را لعنت کرده، «لعن الله المُصَوِّرين» الله تصویر برداران را لعنت کرده، «لعن الله من عمل عمل قوم لوط»، «لعن الله من ذبح لغير الله»، «لعن الله المتشبِّهين من الرجال بالنساء والمتشبهات من النساء بالرجال»، الله قوم لوط را لعنت کرده، الله لعنت کرده کسی را که برای غیر الله ذبح می کند، الله مردانی را که خود را شبیه زنان می کنند و زنانی که خود را شبیه مردان می کنند لعنت کرده، و مانند آن.
• اثبات شفاعت مومنان در روز قیامت.

1. اصلی
2. فضایل و آداب
3. فقه اخلاق
4. اخلاق ناپسند
5. حدیث

• از خوبی اسلام انسان، ترک آنچه است که به او مربوط نمی شود
• از هفت چیز هلاک کننده بپرهیزید
• من کلمه ای می دانم که اگر آن را بگويد، خشمش فرو می نشيند. اگر بگويد: "أَعْوذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ" خشمش برطرف می شود
• کسی که به عمد بر من دروغ بندد، جایگاه خود را در آتش مهیا سازد