پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که هر کس بر کسی که سزاوار لعنت نیست، بسیار لعنت بفرستد، سزاوار دو مجازات است: اول: در روز قیامت برای امت‌ها مبنی بر اینکه پیامبرانشان رسالت‌ها را به آنان رسانده‌اند، شاهد نخواهد بود، و شهادتش در دنیا به دلیل فسقش پذیرفته نمی‌شود، و شهید نیز نخواهد شد، یعنی شهادت به معنای کشته شدن در راه خدا، روزیِ او نمی‌گردد. دوم: در روز قیامت، آنگاه که مؤمنان برای برادرانشان که سزاوار آتش شده‌اند، شفاعت می‌کنند، او شفاعت نخواهد کرد.

• حرام بودن لعنت کردن، و اینکه بسیار انجام دادن آن از گناهان کبیره است.
• مجازاتِ [ذکر شده] در حدیث، برای کسی است که بسیار لعنت می‌کند، نه برای یک بار و مانند آن. و همچنین شامل کسی نیست که لعنتِ مباح از وی سر بزند، و آن لعنتی است که در شرع برای لعن کردن صاحبان اوصاف ناپسند به صورت کلی و بدون تعیین فردی خاص وارد شده است، مانند این سخن: «خداوند یهود و نصاری را لعنت کند»، «لعنت خدا بر ستمکاران»، «خداوند صورتگران را لعنت کند»، «خداوند کسی را که عمل قوم لوط را انجام دهد، لعنت کند»، «خداوند کسی را که برای غیر خدا ذبح کند، لعنت کند»، «خداوند مردانی را که خود را شبیه زنان می‌کنند و زنانی را که خود را شبیه مردان می‌کنند، لعنت کند»، و مانند آن.
• اثبات شفاعت مؤمنان در روز قیامت.

1. صفحه ی اصلی
2. فضائل و آداب
3. فقه اخلاقى
4. اخلاق ناپسندیده
5. بروز رسانی

• از ظلم بترسید، زیرا ظلم تاریکی‌هایی در روز قیامت است؛ و از حرص و آز بترسید، زیرا حرص و آز کسانی را که پیش از شما بودند هلاک کرد؛
• منفورترین اشخاص نزد الله متعال، كينه‌توزترين خصومت‌گران (شخص ستيزه‌جو و لجوج) است
• این دو عذاب داده می‌شوند، آن هم به خاطر گناهانی كه [در نظر شما] بزرگ نیستند؛ یکی از آن دو از ادرار خود پرهیز نمی‌کرد و دیگری سخن‌چینی می‌کرد...
• آیا شما را از بزرگ‌ترین [گناهان] کبیره آگاه نکنم؟