پیامبر صلی الله علیه وسلم بیان می دارد: هر کس در حال روزه ی واجب یا نفلی از روی فراموشی غذا بخورد یا بیاشامد، باید روزه اش را تمام کند و افطار نکند؛ زیرا او قصد افطار را نداشت، بلکه روزه ی بود که الله متعال او را به آن سوق داد و برای او غذا و آب داده است.

• درست بودن روزه برای کسی که از روی فراموشی بخورد ویا بنوشد.
• بر کسی که از روی فراموشی بخورد و یا بنوشد گناهی نیست؛ زیرا آن در اختیارش نیست.
• لطف الله متعال بر بندگانش و آسانی او بر آنان و برداشتن مشقت و تقصیر از آنان.
• روزۀ روزه‌دار با هیچ یک از شکننده های روزه نمی شکند، مگر اینکه دربرگیرندۀ این سه شرط باشد: اول: به قصد خوردن، و اگر از روی قصد انجام دهد روزه‌اش نمی شکند، دوم: به خاطر داشته باشد، و اگر از روی فراموشی انجام دهد روزه اش صحیح است و قضا بر وی نیست، سوم: اختیاری باشد نه از روی جبر و اکراه، به این معنی که خوردن شکنندۀ روزه به اختیارش باشد.