پیامبر صلی الله علیه و سلم بیان کرده‌اند که هر کس در روزهٔ واجب یا مستحب از روی فراموشی بخورد یا بیاشامد، باید روزه‌اش را کامل کند و آن را باز نکند؛ زیرا او قصد افطار کردن نداشته است، و آن [خوردنی و آشامیدنی] رزقی بوده که خداوند به سوی او فرستاده و به او غذا داده و او را نوشانده است.

• صحیح بودنِ روزهٔ کسی که از روی فراموشی می‌خورد یا می‌آشامد.
• بر کسی که از روی فراموشی می‌خورد یا می‌آشامد، گناهی نیست؛ زیرا به اختیار او نبوده است.
• لطف خداوند به بندگانش و آسان گرفتن بر آنان و برداشتن سختی و مشقت از ایشان.
• روزهٔ روزه‌دار با هیچ‌یک از مُفطرات (چیزهایی که روزه را باطل می‌کند) باطل نمی‌شود، مگر با وجود سه شرط: اول: اینکه آگاه باشد، پس اگر جاهل باشد، روزه‌اش باطل نمی‌شود. دوم: اینکه به یاد داشته باشد، پس اگر فراموشکار باشد، روزه‌اش صحیح است و قضایی بر او نیست. سوم: اینکه مختار باشد و مجبور نشده باشد، به این معنا که با اختیار خود مُفطِرات را مصرف کند.

1. صفحه ی اصلی
2. فقه و اصول فقه
3. فقه عبادات
4. روزه
5. مفسدات روزه
6. بروز رسانی