از عایشه رضی الله عنها روایت است که فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و سلم دعاهای جامع (کوتاه و پرمعنا) را دوست داشتند و غیر از آن را رها میکردند.
صحیح است - به روایت ابوداوود و احمد
پیامبر صلی الله علیه و سلم دعاهایی را که دربردارندهٔ خیر دنیا و آخرت بود و الفاظش کم و معنایش بسیار بود، و در آن ثنای خداوند متعال و مقاصد نیکو وجود داشت، دوست داشتند و غیر از آن را رها میکردند.
از نکات این حدیث
مستحب بودن دعا با الفاظ آسان و دربردارندهٔ معانی خیر، و مکروه بودن تکلف و موشکافی در درخواست، و این [کار] برخلاف روش پیامبر صلی الله علیه و سلم است.
رسول خدا صلی الله علیه و سلم به «جوامع الکلم» (کلام کوتاه و پرمعنا) اختصاص یافته بودند.
اهتمام به دعاهایی که از پیامبر صلی الله علیه و سلم ثابت شده است؛ هرچند طولانی باشد و کلماتش زیاد باشد، زیرا همهٔ آن از دعاهای جامع است.