پیامبر صلی الله علیه وسلم دعای جامع را می خواند که شامل خیر دنیا و آخرت مى شد، لفظ آن کوتاه اما پُر محتوا، و نیز مشتمل حمد و ثنای الله متعال، و اغراض نیک می بود، و دعاهای دیگر را ترک می نمود.

• مستحب بودن دعا با الفاظ ساده که معانی نیک را در بر می گیرد، و کراهیت تکلف و فراخی و گشادگی در موضوع، که این امر خلاف رهنمود پیامبر صلی الله علیه وسلم است.
• ویژه بودن رسول الله صلی الله علیه وسلم به جوامع الکلم (سخنان کوتاه و پُر مفهوم).
• حرص ورزی بر دعای که از پیابر صلی الله علیه وسلم ثابت شده است؛ هر چند طولانی و دارای کلمات زیاد باشد، همه آن از دعاهای جامع است.