پیامبر صلی الله علیه و سلم بیان کردهاند که پاداش مسلمان نزد خداوند، از جنس عملی است که آن مسلمان با دیگر مسلمانان انجام میدهد؛ پس هر کس غمی و سختیای از غمهای دنیا را از مؤمنی برطرف سازد، خداوند در مقابل، غمی از غمهای روز قیامت را از او برطرف میسازد. و هر کس بر تنگدستی آسان بگیرد و کار را بر او سهل کند و سختیاش را برطرف نماید، خداوند در دنیا و آخرت بر او آسان میگیرد. و هر کس [عیب] مسلمانی را بپوشاند، مثلاً از او لغزشها و خطاهایی را ببیند که شایستهٔ آشکار شدن نیست، خداوند در دنیا و آخرت [عیب] او را میپوشاند. و خداوند یاریدهندهٔ بندهٔ خود است، تا زمانی که آن بنده در مسیر یاری رساندن به برادرش در امور دینی و دنیوی او باشد، و این یاری میتواند با دعا، بدن، مال و غیر آن باشد. و هر کس در راه به دست آوردن دانش شرعی گام بردارد و قصدش از آن، رضایت خداوند متعال باشد، خداوند به وسیلهٔ آن، راهی به سوی بهشت را برایش آسان میگرداند. و هیچ گروهی در خانهای از خانههای خدا گرد هم نمیآیند تا کتاب خدا را تلاوت کنند و آن را میان خود بیاموزند، مگر آنکه آرامش و وقار بر آنان نازل میشود، و رحمت خدا آنان را فرامیگیرد و در بر میگیرد، و فرشتگان آنان را احاطه میکنند، و خداوند از آنان نزد مقربان درگاهش ثنا میگوید، و همین شرافت بس که خداوند از بندهاش در ملأ اعلی یاد کند. و هر کس عملش ناقص باشد، [نسبش] او را به مرتبهٔ صاحبان اعمال [کامل] نمیرساند، پس شایسته است که بر شرافت نَسَب و فضیلت پدران تکیه نکند و در عمل کوتاهی نورزد.