از ابوسعید خُدری و ابوهُریره ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمود: «مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلَا وَصَبٍ وَلَا هَمٍّ وَلَا حُزْنٍ وَلَا أَذًى وَلَا غَمٍّ حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا إِلَّا كَفَّرَ اللهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ»: «هيچ رنج، بيماری، نگرانی، ناراحتی، آزار و غم و اندوهی به مسلمان نمیرسد، حتی خاری که در پايش فرو میرود، مگر اينکه الله متعال [مقداری] از گناهانش را به سبب آن نادیده میگیرد».
صحیح است - بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان نموده که مسلمان دچار بیماریها و غم و غصه و سختی و مصایب و دشواری و ترس و گرسنگی نمیشود - حتی اگر خاری در پایش فرو رود و به درد آید - مگر آنکه همان کفارهٔ گناهان و باعث پاکی خطاهایش میشود.
از نکات این حدیث
بیان فضل الله بر بندگان مؤمنش و رحمتش به آنان که با کمترین زیان و ضرری که به آنان میرسد، گناهانشان را میبخشد.
شایستهی مسلمان است که با هر مصیبتی، امید اجر و پاداش الهی داشته باشد و بر هر مصیبت کوچک و بزرگی صبر کند تا باعث بالا رفتن درجات و بخشیده شدن گناهان او شود.