Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён намуданд, ки агар мусалмонон бар як ҳоким ва бар як ҷамоат якҷо шуданд, сипас касе омад ва хост дар он ҳукм ба он ҳоким рақобат кунад, ё хост ҷамоати мусалмононро ба гурӯҳҳо ҷудо сохта, пароканда намояд, бар онон воҷиб аст, ки аз ӯ пешгирӣ кунанд ва барои дафъи шарри ӯ аз мусалмонон ва муҳофизати ҷони мусалмонон бо ӯ биҷанганд.

• Итоат кардан аз ҳокими мусалмонон дар ғайри гуноҳ воҷиб ва бар зидди ӯ хуруҷ кардан ҳаром аст.
• Ҳар ки бар имоми мусалмонон ва ҷамоаташон шӯриш кунад, новобаста аз манзилату ному насабаш, ҷангидан бар зидди ӯ воҷиб аст.
• Ташвиқ ба ваҳдату якҷоягӣ ва дурӣ аз ихтилофу тафриқа.