Ибн Аббос (разияллоҳу анҳу) хабар медиҳад, ки вақте хурдсол буд ва ҳамроҳи Паёмбари Худо (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) савор буд, он ҳазрат ба ӯ гуфтанд: "Ман ба ту чанд чизро меомӯзонам, ки Худо туро ба онҳо баҳраманд мекунад": Худовандро бо риояи фармудаҳо ва дурӣ аз манъкардаҳояш бо худ бидон, ба гунае, ки Ӯ Таъоло туро дар тоату ибодат ба Худ бинад, на дар гуноҳон ва нофармонӣ. Агар ин гуна амал кардӣ, Ӯ Таъоло туро аз балоҳои дунё ва охират дар паноҳаш нигоҳ медорад ва ҳарҷо ки бошӣ Худо ба ту нусрат медиҳад. Агар чизе мехоҳӣ фақат аз Худо бихоҳ, зеро танҳо Ӯ Таъолост, ки ба суолкунандагон посух мегӯяд. Агар ёрӣ мехоҳӣ фақат аз Худо бихоҳ. Ба яқин бидон, ки агар аҳли замин ҳама ҷамъ оянд, то барои ту манфиат бахшанд, суде ба ту нахоҳад расид, магар он чи Худованд навишта аст ва агар аҳли замин ҳама ҷамъ оянд, ки то ба ту зиёне расонанд, зиёне ба ту нахоҳад расид, магар он чи Худованд бароят муқаддар сохта аст. Худованд ин корро навиштааст ва бар асоси илм ва ҳикмати Ӯ Таъоло муқаддар сохта шудааст ва он чи Худованд навишта аст, тағйире надорад. Ва ҳар касе Худоро бо итоат аз фармонҳояш ва дурӣ аз манҳиёташ ҳифз мекунад, пас Худованд низ пешорӯйи банда аст, аз ҳоли ӯ огоҳ аст ва ӯро ҳифз мекунад ва ёрӣ медиҳад. Агар банда дар замони осудагӣ ва неъмат итоати Худоро кунад, Худо дар замони сахтӣ ва тангӣ барояш наҷот ва роҳе барои баромадан медиҳад. Бояд ҳар як банда аз тақдири Худо, хоҳ хайр бошад, хоҳ шар, розӣ бошад. Ва дар вақти сахтӣ ва мусибат сабр намояд, зеро сабр калиди наҷот аст. Ҳар гоҳ тангдилӣ ва бенавоӣ зиёд шавад, пас бидонад, ки наҷот ва кушоиш аз ҷониби Худованд наздик аст. Ва ҳар гоҳ душворӣ ва сахтӣ пеш ояд, ҳатман Худованд ба дунболи он осониро хоҳад фиристод.

• Аҳамияти омӯзиши масоили динӣ ба кӯдакон ва фарзандон, аз ҷумла тавҳид, одоб ва ғайра.
• Подош аз ҷинси амал аст.
• Амр ба эътимод ва таваккул кардани танҳо бар Худо, ва Ӯ Таъоло беҳтарин корсоз ва пуштибон аст.
• Имон ба қазо ва қадар ва розӣ будан ба он, ва инки Худованд ҳама чизро муқаддар кардааст.
• Ҳар кӣ аз фармони Худованд саркашӣ ва кӯтоҳӣ кунад, Худованд ӯро зоеъ месозад ва аз ӯ муҳофизат намекунад.
• Муждаи бузург ин аст, ки ҳаргоҳ инсон ба тангӣ ва душворӣ дучор шавад, бояд мунтазири осонӣ бошад.
• Оромиш барои банда дар вақти расидани мусибат ва аз даст рафтани чизе, ки дӯсташ медошт, дар сухани Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) зикр шудааст: "Бидон, он чи ба ту расид, ҳаргиз наметавонист аз ту бигзарад; ва он чи аз ту бозмонд ва ба ту нарасид, ҳаргиз наметавонист ба ту бирасад". Ҷумлаи аввал тасаллӣ медиҳад дар баробари чизҳои ногуворе, ки ба инсон расидааст, яъне ин кори тақдир буд. Ҷумлаи дувум оромӣ мебахшад дар баробари он чизҳое, ки дӯсташ медошт, вале онҳоро аз даст дод, яъне аслан барои ту муқаррар нашуда буд.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба қазо ва қадар
4. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба Аллоҳи бузург
4. Тавҳиди рубубият
5. Ҳадис

• Касе содиқона ва аз қалб гувоҳӣ диҳад, ки нест маъбуди барҳақ ҷуз Аллоҳ ва Муҳаммад фиристодаи Аллоҳ аст, Худованд оташи дӯзахро бар ӯ ҳаром мегардонад...
• Оё касе, ки дар дунё ӯро бо ду пой роҳ рафтан водоштааст, қодир нест рӯзи қиёмат ӯро он гуна водорад, ки бар рӯи чеҳраи худ роҳ равад"?
• Ҳама чиз вобаста ба тақдир аст, ҳатто оҷизию нотавонӣ ва зиракию ҳӯшёрӣ
• Оё медонед Парвардигоратон чи мегӯяд?" Гуфтанд: Худованд ва расулаш донотаранд. Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) гуфт: "Парвардигоратон мегӯяд: баъзе аз бандагонам ба Ман имон оварданд ва баъзеи дигар кофир шуданд...