Profeti ﷺ në këtë hadith paralajmëroi kundër betimit në Allahun, ku ai që betohet e di se është gënjeshtar në betimin e tij, me qëllim që të përvetësojë padrejtësisht pasurinë e dikujt tjetër. Një njeri i tillë do ta takojë Allahun ndërsa Ai është i hidhëruar me të. Eshath ibn Kajsi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmetoi se Profeti ﷺ e tha këtë kur pati një mosmarrëveshje ndërmjet tij (Eshathit) dhe një hebreu, lidhur me pronësinë e një copë toke. Ata të dy e paraqitën çështjen e tyre te Profeti ﷺ, i cili më pas i tha Eshathit: "Ti duhet të sjellësh prova për ta mbështetur pretendimin tënd. Nëse nuk je në gjendje ta bësh këtë, atëherë mbetet vetëm betimi i kundërshtarit tënd, atij ndaj të cilit është ngritur pretendimi." Eshathi tha: "O i Dërguari i Allahut, atëherë hebreu do të betohet pa hezitim dhe do të ma marrë pasurinë." Atëherë Allahu i Lartësuar e shpalli këtë si vërtetim në Kuran, duke thënë: “Vërtet, ata që e shkëmbejnë premtimin dhe betimin e tyre ndaj Allahut me një vlerë të vogël, nuk do të kenë asnjë të mirë në jetën e ardhshme. Allahu nuk do t'u flasë atyre, nuk do t'i shikojë në Ditën e Kiametit dhe nuk do t'i pastrojë prej gjynaheve e për ta do të ketë dënim të dhembshëm.” (Ali Imran, 77) Domethënë: ata që e këmbejnë besëlidhjen e Allahut dhe urdhrin e Tij që besimtarët ta përmbushin amanetin, si edhe betimet e bëra në emrin e Tij duke gënjyer, për një përfitim të vogël të kësaj bote, nuk do të kenë asnjë pjesë në botën tjetër. Allahu nuk do t'u flasë me fjalë që do t'u sjellin gëzim dhe dobi; përkundrazi, Ai do të jetë i zemëruar me ta. Ai nuk do t'i shikojë me shikim mëshire e dhembshurie Ditën e Ringjalljes, as nuk do t'i pastrojë me lavdërim të bukur, e as nuk do t'i pastrojë duke ua falur mëkatet dhe papastërtitë e tyre. Për ta do të ketë një dënim të dhembshëm dhe të rëndë për shkak të asaj që kanë bërë.

• Ndalimi i përvetësimit të pasurisë së njerëzve padrejtësisht dhe konsiderimit të saj si të lejuar.
• Ndalimi i rreptë i cenimit të të drejtave të muslimanëve, qofshin ato të vogla apo të mëdha.
• Prova i takon paditësit, ndërsa betimi i takon të paditurit, nëse e mohon pretendimin.
• Dy dëshmitarë e vërtetojnë të drejtën. Nëse paditësi nuk ka prova, atëherë i padituri duhet të betohet.
• Ndalimi i betimit el gamus (ar.), që është betimi i rremë i bërë për të përvetësuar të drejtën e dikujt tjetër. Ai është një nga gjynahet e mëdha, i cili e ekspozon vepruesin e tij ndaj zemërimit të Allahut të Lartësuar dhe dënimit të Tij.
• Këshillimi i palëve në gjykim nga ana e sundimtarit, veçanërisht kur është në prag të bëhet betimi.

1. Ballina
2. Fikhu dhe usuli-fikh (bazat e fikhut)
3. Fikhu i transaksioneve
4. Betimet dhe zotimet
5. Hadithi

1. Ballina
2. Fikhu dhe usuli-fikh (bazat e fikhut)
3. Gjykimi
4. Paditë dhe provat
5. Hadithi

• Po t'u jepej njerëzve të drejtë në bazë të pretendimeve të tyre, do të kishte të atillë që do të pretendonin pasurinë dhe gjakun e të tjerëve, andaj pretenduesi ka për detyrë të sjellë dëshmi, kurse ai që mohon duhet të betohet...
• Profeti ﷺ e ka ndaluar zotimin dhe ka thënë: “Ai nuk sjell mirësi, porse nëpërmjet tij nxirret diç (lëmoshë a diç e tillë) vetëm prej koprracit.”
• Betohem në Allahun se, me lejen e Tij, sa herë që betohem për diçka, ndërkohë kuptoj se ka një zgjidhje më të mirë, e shpaguaj betimin tim. Pra, veproj atë që është më e mira, pastaj e shpaguaj betimin.”
• Po t'u jepej njerëzve të drejtë në bazë të pretendimeve të tyre, do të kishte të atillë që do të pretendonin pasurinë dhe gjakun e të tjerëve, andaj pretenduesi ka për detyrë të sjellë dëshmi, kurse ai që mohon duhet të betohet...