Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) аз қасдан ба таъхир гузоштани намози аср ҳушдор дода баён намудаанд, ки ҳар кӣ ин корро анҷом диҳад, амалаш ботилу фосид ва табоҳ гаштааст.

• Ташвиқ ба адо кардани намози аср дар аввали вақт ва пешқадам будан дар анҷоми он.
• Таҳдиди сахт барои касоне, ки намози асрро тарк мекунанд, гуноҳи анҷом надодани намози аср дар вақти худ бузургтар аз дигар намозҳо аст, зеро намози аср ҳамон намози вусто (миёна) аст, ки ба вижа дар ояти зер зикр шудааст: "[Эй мусулмонон] бар [анҷоми] ҳама намозҳо ва [ба хусус] намози аср кӯшо бошед [саъю талош кунед] ва бо фурӯтаниву фармонбардорӣ барои Аллоҳ Таъоло ба по хезед" (Сураи Бақара: 238)

1. Асосӣ
2. Фиқҳ ва усули фиқҳ
3. Фиқҳи ибодот
4. Намоз
5. Воҷиб будани намоз ва ҳукми тарк кунандааш
6. Ҳадис

• Паймоне, ки миёни мо ва онҳост, намоз аст, пас ҳар ки онро тарк кунад, кофир шудааст
• Касе, ки намозеро фаромӯш кунад, пас, чун ба ёдаш ояд, адояш кунад ва (ин кораш) каффорае ҷуз ин надорад
• Миёни шахс ва ширку куфр, тарки намоз аст
• Ислом бар панҷ асос бино ёфтааст