پیامبر اکرم ﷺ به متولّیان تقسیم میراث فرمان می‌دهند که اموال بازمانده را بر پایهٔ عدالت شرعی ـ چنانکه الله متعال مقرّر فرموده ـ میان مستحقّان تقسیم نمایند، بدین ترتیب که بهره‌های مقدّر و معیّن (سهام فرضیه) که در کتاب الله بیان شده، یعنی دو سوم و یک سوم و یک ششم و نیم و ربع و یک هشتم، به دارندگان آن داده شود و آنچه پس از این سهام باقی ماند، به نزدیکترین خویشاوند مرد متوفی (که عَصَبه خوانده می‌شوند) رسانده شود.

• این حدیث، قاعده‌ای استوار در تقسیم میراث است.
• این که تقسیم میراث، با آغاز کردن به اهل میراث (صاحبان سهام معین) انجام می‌پذیرد.
• آنچه پس از سهام مقرر باقی ماند، سهم عصبه (خویشاوندان پدری) است.
• ترتیب اولویت، بر پایه نزدیک‌تر بودن است؛ پس خویشاوند دور (همچون عمو/ کاکا) با بودن خویشاوند نزدیک (همچون پدر) ارث نمی‌برد.
• اگر سهام مقرر، همه دارایی را فراگیرد و چیزی برجای نگذارد، برای عاصب (خویشاوند پدری) بهره‌ای نخواهد بود.