share_hadeeth
انس بن مالک رضی الله عنه خبر داده است که او ساقیِ کسانی بود که در خانهٔ شوهرِ مادرش، ابیطلحه رضی الله عنه، بودند، و شرابشان در آن روز «فضیخ» بود که مخلوطی از خرما و خرمای نارس بود. ناگهان منادیِ رسول خدا صلی الله علیه و سلم ندا داد: هان! همانا شراب حرام شد. [انس] گفت: پس ابیطلحه به من گفت: برو بیرون و آن را بریز. من نیز بیرون رفتم و آن را ریختم، و شراب در کوچههای مدینه جاری شد. پس برخی از آن گروه گفتند: برخی از صحابه قبل از حرام شدنش کشته شدهاند در حالی که آن [شراب] در شکمهایشان بود. پس خداوند نازل کرد: {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا} (بر کسانی که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته انجام دادهاند گناهی در آنچه [قبلا] خوردهاند نیست) [مائده: ۹۳] تا پایان آیه. یعنی: بر کسانی که ایمان آوردهاند، در آنچه از شراب قبل از حرام شدنش خورده و نوشیدهاند، گناهی نیست.
