زمانی که جنازه بر روی تابوت گذاشته می شود و مردان بر دوش های شان حمل می کنند، اگر از افراد نیکوکار و صالح بوده باشد می گوید: عجله کنید؛ چون نعمت های بهشتیِ پیشاروی خود را می بیند و به این دلیل شادمان و مسرور است؛ و اگر فرد بدکار و ناصالحی باشد، به اهل خود می گوید: هلاک شدم و با عذاب چه کنم. چون مسیر بدی را که قرار است طی کند و پیش رو دارد، می بیند؛ لذا دوست ندارد در مسیر آن گام بردارد؛ صدای آه و فغانش را جز انسان هر مخلوقی، از حیوانات گرفته تا جمادات می شنود؛ و اگر انسان صدای او را بشنود بیهوش شده و یا در اثر آن می میرد.