มีชายสองคนถูกกล่าวถึงต่อท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม คนหนึ่งเป็นผู้ที่อุทิศตนในการอิบาดะฮ์ (นักบวช), อีกคนหนึ่งเป็นผู้มีความรู้ (นักวิชาการ) จึงมีผู้ถามว่า คนไหนดีกว่ากัน? และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวว่า: ความประเสริฐของผู้มีความรู้ด้านศาสนา ที่ปฏิบัติตามความรู้นั้น และถ่ายทอดสอนแก่ผู้อื่น เหนือกว่าผู้ที่อุทิศตนในการอิบาดะฮ์ (แต่เพียงอย่างเดียว) โดยที่เขาก็มีความรู้ในสิ่งจำเป็นที่ต้องรู้ เปรียบได้กับความประเสริฐและเกียรติของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ที่เหนือกว่าบรรดาศอหาบะฮ์ในระดับต่ำสุด จากนั้นท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้อธิบายถึงเหตุผลดังกล่าวว่า พระเจ้าผู้ทรงอำนาจและบรรดามลาอิกะฮ์ของพระองค์ที่แบกบัลลังก์ และชาวฟากฟ้าจากหมู่มะลาอิกะฮ์ และชาวโลก จากมนุษย์ ญิน และสัตว์ทุกชนิด แม้แต่มดที่อาศัยอยู่ในนั้นภายในแผ่นดิน และแม้แต่ปลาวาฬและปลาในทะเล รวมสัตว์ทั้งทางบกและทางทะเล พวกเขาหมดต่างก็ขอดุอ่าด้วยขอความดีเพื่อครูผู้สอนศาสนาแก่ผู้คน ซึ่งเป็นหนทางแห่งความรอดและความสำเร็จของผู้คน