เมื่อท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ผ่านดินแดนของษะมูด ท่านได้ห้ามไม่ให้เข้าสถานที่ของผู้ที่ถูกทรมานที่อธรรมต่อตนเอง เว้นแต่บุคคลที่เข้ามาจะร้องไห้ และคำนึงถึงพวกเขา ด้วยกลัวว่าความทุกข์ทรมานแบบเดียวกันนี้จะเกิดขึ้นแก่เขา จึงตะโกนใส่พาหนะของตน เพื่อรีบผ่านจากมันไป

• การคิดไตร่ตรองถึงสภาพของผู้ที่พระเจ้าทรงทำลาย และหลีกเลี่ยงสิ่งที่พวกเขาตกไป และระมัดระวังไม่ให้หลงลืมการทบทวนสัญญาณต่างๆของพระเจ้า
• บ้านของผู้ที่ถูกทรมานเหล่านั้นจะไม่อนุญาตให้ผู้คนอาศัยอยู่อีกต่อไป และจะไม่ไห้เป็นบ้านเกิดเมืองนอน เพราะผู้พักอาศัยไม่สามารถร้องไห้ได้เสมอไป และแท้จริงได้มีคำสั่งห้ามไม่ไห้เข้าไปยังสถานที่เหล่านี้นอกจากต้องปฏิบัติตามที่กำหนดไว้
• อัล-นะวาวีย์ กล่าวว่า: หะดีษนี้กระตุ้นให้ระมัดระวังเมื่อเดินทางผ่านบ้านของผู้อธรรม และสถานที่แห่งความทรมาน และเช่นเดียวกันกับการเร่งความเร็วผ่านวาดีย์ มุหัซซิรฺ (ที่ราบระหว่างหุบเขามุสดาลิฟะฮ์และทุ่งมินาในเมืองมักกะฮ์) เนื่องจากเจ้าของช้างพินาศในที่นั่น ดังนั้น ผู้สัญจรไปมาในสถานที่ดังกล่าวจึงควรรำลึกถึงพระเจ้า เกรงกลัวและร้องไห้ ศึกษาเพื่อเป็นบทเรียนจากพวกเขา และจากการที่พวกเขาถูกลงโทษ และขอความคุ้มครองต่อพระเจ้าจากสิ่งนั้น
• การห้ามและการเตือนนี้ครอบคลุมถึงบ้านเมืองของซมูดและชนชาติอื่น ๆ ที่มีความหมายเหมือนกันจากบรรดาประชาชาติที่ได้รับการลงโทษ
• ห้ามมิให้ใช้สถานที่เหล่านี้เพื่อการท่องเที่ยว ปิกนิก และอื่นๆ

1. หน้าหลัก
2. คุณธรรมและมารยาท
3. มารยาทตามบทบัญญัติ
4. มารยาทและบทบัญญัติการเดินทาง
5. หะดีษ

• ปล่อยมันไว้(ไม่ต้องถอด) เพราะฉันได้ใส่มันทั้งสองในสภาพที่ทั้งสองนั้นสะอาด
• ไม่อนุญาตให้สตรีมุสลิมเดินทางข้ามคืน เว้นแต่นางจะมีชายผู้เป็นผู้ปกครองสำหรับนางด้วย...