ท่านเราะซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวในหะดิษบทนี้ถึงบาปหนึ่งที่นับว่าเป็นหนึ่งในบาปใหญ่ที่สุด นั่นก็คือ การทำให้อัลลอฮฺ สุบหานะฮู ทรงมีสิ่งอื่นร่วมด้วยในการเป็นพระเจ้าของพระองค์หรือสิทธิในการเคารพสักการะของพระองค์ และที่เริ่มต้นด้วยการตั้งภาคีต่ออัลลอฮฺ เพราะมันคือบาปที่ใหญ่หลวง และการสิ้นหวังจากอัลลอฮฺ เพราะมันเป็นการคิดที่ไม่ดีต่ออัลลอฮฺ และความโง่เขลาต่อความเมตตาที่กว้างขวางของพระองค์ และความปลอดภัยนั้นมาจากการไม่รีบเร่งของพระองค์ต่อบ่าวด้วยการให้ความสุขจนกระทั่งความตายจะมาเยือนเขาอย่างกะทันหัน และในหะดิษนี้ไม่ได้จำกัดบาปใหญ่ตามที่ได้กล่าวมา เพราะบาปใหญ่นั้นมีมากมาย แต่ความหมายที่จะสื่อถึงคือ บาปที่ใหญ่ที่สุด