Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баён намуданд, ки ҳар чизе, ки ақли одамиро хира кунад ва аз байн бибарад майи масткунанда аст, чи нӯшиданӣ бошад, чи хурданӣ ва чи бӯйиданӣ ё навъҳои дигар. Аллоҳ Таъоло ҳар он чи ақлро аз байн бибарад ҳаром сохта ва аз он наҳй кардааст, кам бошад ё зиёд. Ва ҳар касе яке аз анвоъи ин масткунандаҳоро бинӯшад ва бар ин кор мудовимат дошта бошад ва тавба накарда бимирад, сазовори ҷазои илоҳӣ аст, ки аз нӯшидани он дар биҳишт маҳрум шавад.

• Сабаби таҳрими май, масткунанда буданаш аст. Бинобар ин, ҳар чизе, ки маст кунад - аз ҳар ҷинсе бошад - ҳаром аст.
• Аллоҳ Таъоло майро ҳаром кардааст. Аз сабаби он ки дар он зарар ва бадиҳои бузург мавҷуд аст.
• Шароб нӯшидан дар биҳишт нишонаи ҳаловати комил ва саодати комил аст.
• Касе, ки дар дунё аз нӯшидани шароб даст накашад, Худованд ӯро дар биҳишт аз нӯшидани он маҳрум мекунад, пас подош аз ҷинси амал аст.
• Ташвиқ барои оғоз кардани тавба аз гуноҳҳон пеш аз марг.