رسول الله صلی الله علیه وسلم هغه چاته خبرداری ورکوي چې بل ته فاسق او یا کافر وایي، ځکه که چېرته پکې هغه څه نه و چې ده ویلي، نو دی په خپله د همدې صفت مستحق دی او وینا یې پرې بېرته ورګرځي، خو که چېرته پکې فسق او کفر و نو بیا یې پرې وینا نه ورګرځي؛ ځکه چې په خپله وینا کې ریښتینی دی.

• له شرعي جواز پرته پر خلکو د کفر او بد اخلاقۍ تور لګول حرام دي.
• د خلکو په اړه په قضاوت کولو کې ډاډمنتیا واجب ده.
• ابن دقیق العید ویلي: پدې کې هغه چاته ستر ګواښ دی چې په یو مسلمان د کفر تور پورې کوي پداسې حال کې چې هسې نه وي او دا یوه لویه فاجعه ده.
• ابن حجر العسقلاني ویلي: له دې وینا څخه دا نه لازمېږي چې پدې سره هغه فاسق او یا کافر نه ګرځي کله چې هغه ته ووایي: ته فاسق یې، بلکې په دې کې تفصیل دی: که چېرته یې نیت دا وي چې هغه او یا بل چاته نصیحت وکړي، او یا دا چې حال یې نورو ته بیان کړي نو بیا دا وینا جایز ده، خو که چېرته یې نیت هغه ته پېغور ورکول، هغه مشهورول او یوازې هغه ځورول و نو بیا جایز نه ده، ځکه ده ته امر شوی چې پرده پرې واچوي، ورزده یې کړي او نېکه لار ورته وښایي، نو څومره چې دا کار په نرمۍ سره کېږي ورته روا نه دي چې په زور او سختۍ سره یې وکړي؛ ځکه کېدی شي دا کار مقابل لوری په غیرت کې راولي او خپلو کړنو ته دوام ورکړي، لکه څنګه چې ډېری خلک همداسې خود مزاجه دي، په ځانګړې توګه کله چې نصیحت کوونکی له هغه چانه په رتبه کې ټیټ وي چې نصیحت ورته کوي.

1. کور‌پاڼه
2. عقیده
3. نومونه او حکمونه
4. کفر
5. حدیث

1. کور‌پاڼه
2. عقیده
3. نومونه او حکمونه
4. فسق
5. حدیث

• إِنَّ بَيْنَ الرَّجُلِ وَبَيْنَ الشِّرْكِ وَالْكُفْرِ تَرْكَ الصَّلَاةِ». «د انسان، شرک او کفر تر منځه توپير: د لمانځه پرېښودل دي
• یقینا چې زموږ او د دوی تر منځ تړون لمونځ دی، نو چا چې دا پرېښود، هغه كافر شو
• څوک چې زموږ پر وړاندې وسله پورته کړي، له موږ څخه نه دی
• په خلکو کې د کفر دوه خویونه دي چې یو یې د خلکو د نسب پسې سپکې سپورې ویل او بل یې په مړو فریاد کول دي