پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که پیامبران متولی امر بنی اسرائیل بودند، آنگونه که والیان و امیران سرپرست امور رعیت و مردم خویش هستند؛ هر گاه فسادی در میان آنان پدید می آمد، الله متعال پیامبری را برای آنان می فرستاد تا امور آنان را برپا و منظم کند و احکامی را که تغییر داده اند برطرف کند. و پس از من پیامبری نخواهد آمد تا کارهای را که آنان انجام می دادند انجام دهند، اما خلفا و جانشینان زیادی می آیند و با یکدیگر اختلاف مى ورزند و مشاجره مى نمایند. پس صحابه رضی الله عنهم از رسول الله صلی الله علیه وسلم پرسیدند ما را به چه دستور می دهید؟ رسول الله صلی الله علیه وسلم در پاسخ می فرمایند: اگر با خلیفه پس از خلیفه بیعت می شد، بیعت با اول صحیح است و باید به آن وفا شود، و بیعت با دوم باطل است و بر او حرام است که طلب بیعت کند، و حق شان را بدهید، و با شنیدن و تعامل با آنان در غیر معصیت از آنان اطاعت کنید، زیرا الله متعال از آنچه انجام می دهند می پرسد و آنان را محاسبه می کند.

• برای رعیت باید پیامبر و یا خلیفه ای باشد که از امور آنان مراقبت کند، و آنان را به راه راست هدایت کند.
• و این که پس از پیامبرما محمد صلی الله علیه وسلم پیامبری نیست.
• تحریم قیام علیه کسی که ولایت او از نظر شرعی ثابت شده باشد.
• همزمان انعقاد بیعت با دو خلیفه جایز نیست.
• بزرگی مسئولیت زعیم، زیرا الله متعال از او در مورد رعیت اش سؤال خواهد کرد.
• ابن حجر می گوید: اولویت دادن موضوع دین بر موضوع دنیا؛ زیرا او صلی الله علیه وسلم دستور دادند که حق سلطان (زعیم) را به خاطر اقامۀ کلمۀ دین و جلوگیری از نزاع و منکر ادا کنند؛ تأخیر در امر مطالبه حق اش، حق او ساقط نمی شود، و الله متعال او را به رهایی از دوزخ و جزای اخروی وعده داده است.
• نشانۀ از نشانه های نبوت وی صلی الله علیه وسلم است، چنانکه خلفای زیادی پس از وی آمدند، و بر امت خلفای صالح و موذیان (ضرر رسانان) حکمرانی کردند.